yaşam nedir ?

Ashes and Snow

2011-08-13T16:10:00.005+03:00

Melancholy - piano violin music

2011-08-08T23:04:00.000+03:00

SAD VIOLIN - VIOLON TRISTE

2011-08-08T22:43:00.000+03:00

sakin....

2011-08-08T21:33:00.002+03:00

arkadaşımın bahçesindeyim...burayı nasıl anlatabilirim bilmiyorum...cep telefonum kaybolmasaydı yada fotoğraf makinem olsa idi elbette ki paylaşırdım bu doğa harikasını....sade,yalın,sessiz....gündüz sadece kuşların, bu saatte ise garip böceklerin sesi...köpeklerim yanımda ve hatta arkadaşımın sokaktan kurtardığı cins köpeklerde var burada...havuz gibi birşey var ama tam ne olduğunu anlayamadım:))evet içinde su var ama o suya atlayabilmek için sandalye tepesine filan çıkmak gerekiyor...yaptım vallahi...sandalye tepesine çıkıp atladım suya:))))ahhhhh çok keyifli idi...tek başımayım burada...daha doğrusu köpekler ile ki onlar olmasa idi cesaret edemezdim bu ıssız yere tek başıma gelmeye...etrafta bir yığın biber,domates...birde hamak:)))nasıl keyifliyim anlatamam...cennet gibi...çok paran olsa neyapardın diye sorsalar ilk vereceğim cevap "burayı satın alırdım"....öyle harika bir yer burası...yarına kadar buradayım....

hamamböcekleri....

2011-08-07T07:33:00.005+03:00

halbuki ben onları çoktan öldürümüştüm....halbuki ben kendime göre bi dünya kurmuştum..sakin,yalın...nasıl da izin verdim tekrar canlanmalarına ve çoğalmalarına....ben izin verdim...ben....ben...ben....ben izin verdim.beni yiyip bitirmelerine izin verdim,beni yok etmelerine izin verdim...onlar işte...hamamböcekleri ya onlar...zayıf anımı yakaladılar..."hayır"demeyi bildiğim
zamanlar yoktular...şimdi çoğaldılar...kadını/erkeği....yiyip bitiriyorlar beni...ben....ben....ben....izin veriyorum....çünkü omuz arıyorum...yok yok illa ki bu bir erkek değil...ya dost arıyorum...yok mu??? var ama uzağımdalar...içiyorum...hep içiyorum...

Alpay - Ne Dedim ki

2011-07-31T06:07:00.000+03:00

MEKTUP...

2011-06-30T18:03:00.008+03:00

Ne zamandır yazmak istiyordum sana ama ağlarım diye vazgeçiyordum herdefasında...Son 2-3 gündür iyi hissediyorum kendimi...Sanırım yavaş yavaş alışmaya başladım yokluğuna...gerçi uzun seneler ayrı yaşadık birbirimizden...sen Erdek'te ben İstanbul'da...ama o farklı imiş...çok sık görüşmesekte yaşadığını,nefes aldığını biliyordum...Nasıl da boşa harcadık zamanımızı....Birbirimizden ayrı....Sana olan özlemim hiçbirzaman bitmeyecek biliyorum ama hergeçen gün daha çok alışacağım yokluğuna, onu da biliyorum...

Hadi gel sana biraz bizden,dostlarından bahsedeyim...Gerçi sen bizi görüyorsun biliyorum ama olsun...hem biraz dertleşmiş olurum seninle...

Önce evinde ki 4 ayaklı dostlarından haberler vereyim sana...Hani bahçede doğum yapan anne kedi var ya...yavruları ayaklandı artık...öyle sevimli öyle sevimliler ki...onları seyrederken kendimden geçiyorum...Bu arada evdeki köpişleri de traş ettim...Makine buldum köpeği olan komşudan ve öyle bir gaza gelmişim ki damdazlak oldular....Şeri de zorlanırım zannetmiştim ama en kolay onun traşı oldu biliyormusun...Bağladım ağzını ve yarım saatte bitti traşı...Her sabah ve akşam gezdiriyorum onları...Bazen "at artık şu köpekleri"diyen densizler çıkıyor karşıma ama ağızlarının payını veriyorum...Merak etme annem...onlar senin emanetlerin bana ve onları ne kadar çok sevdiğini biliyorum....Hele hele Şeriye olan aşkını çok iyi biliyorum...merak etme annem emanetlerine çok iyi bakıyorum...

Bursa'dan Behiye ablada da geldi ve sizin takım tamamlandı böylece...Aralarında birtek sen yoksun...Yerine bir başkası oynuyor çok sevdiğin okey oyununu...Hatırlıyormusun, İstanbul'a yanıma geldiğinde okey oynayacak ekip bulamaz sonrada "rüyamda okey taşları görüyorum" deyip dönerdin gerisin geri Erdek'e...Yine aynı yerde,senin o çok sevdiğin çaybahçesin de toplanıyorlar.Geçenlerde...yani Kandil'de...Kandil simiti alıp sevdiğin çay bahçesine gittim...Arkadaşlarına,dostlarına,seni tanıyan herkese dağıttım ve herkes seni yad etti...En çok hoşuma giden ne oldu biliyormusun?Anne-babasının yanında oturan ufak bir çocuğa da kandil simiti verdiğimde önce kabul etmedi..."yemem ben" dedi ama annesi "Seval teyzenin oğlum bu" deyince "işte o zaman yerim"deyip aldı...Ne çok sevenin varmış annem...4 ayaklı tüm dostların seni sevdiğini biliyordum ama çocuklarla aranın böyle iyi olduğunu bilmiyordum...Bana servis yaptığı için bahşiş verdiğim bir ufaklık ta yanıma gelip hem teşekkür etti hemde "Seval teyzemin ruhuna gitsin"dedi...Seninle gurur duyuyorum annem...

Bu arada Erdek gazetesinde senin ile ilgili haber çıkmış...Üzgünüm annem ama bu haber ile birlikte gerçek yaşında ortaya çıkmış oldu...Arkadaşlarınla konuşuyoruz da bazen... sonra kahkahalara boğuluyoruz...Hani annem insan atarda bu kadar mı atar...Kimine yaşın için 53 demişsin kimine 55:))))Ha bu arada attığın başka şeylerde çıktı meydana....Sevinç ablayı ne kadar çok sevdiğini biliyorum ama ona hava atmayı da çok sevdiğini biliyorum..."İstanbul Büyükçekmece'den ev aldım,bankada 8.000.-Tl param var" demişsin:)))Hayır o değil bende gerçekten inandım ve hatta Büyükçekmece'ye yerleşme hayallari bile kurdum...Veraset çıkar çıkmaz koştum Tapu dairesine ve mor oldum...arkadan bankalara gittim ve oralarda ise mosmor oldum:)))

Bana gelince...bazen yolda gördüğüm birini sen zannediyorum...kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor ve yine gerçeklerle yüzyüze geliyorum...Kandil'den bir gün önce kuaföre gittim...Moralim yerine geldi...Beğendin değil mi anneciğim benim...İyi de oldu be annem...Saçlar bembeyaz,kaşlar ormaniye,bıyıklar kaytan...görünüşümle insanları daha fazla korkutmaya hakkım yoktu öyle değil mi:)))Bu aralar birayı fazla içiyorum:(((Kızıyorsun biliyorum ama şu an için iyi geliyor bana...ama merak etme dışarıda değil,evimde içiyorum...İlk defa bugün evde yemek yaptım kendim için...zeyinyağlı fasülye...berbat olmuş:)))yediğim zeytinyağ mı yoksa fasülye mi belli değil.Yemek yemiyordum doğru dürüst...Günü bir dilim ekmekle geçirdiğim zamanlar oldu ya da dışarıda birşeyler atıştırdığım zamalar... ama yavaş yavaş düzene girmeye başlayacağım annem...Öyle ya...hayat devam ediyor...

Günümün çoğunu evde geçiriyorum annem...Şu aralar işe girmeyi düşünmüyorum açıkçası...Dinleniyorum...Canım annem benim Allah senden binkere razı olsun...Hiç darda kalmadım sayende...maaşın bağlanmadı henüz ama çektiğin ve 11 ay boyunca ödediğimiz kredi borcunun kalan taksiti hem silindi hemde borcun sigortalı olduğu için ödediğimiz kadarını iade ettiler...Oda beni biraz rahatlattı açıkçası...Allah senden bin kere razı olsun annem...

Kabristanını yaptırabilmem için biraz zaman geçmesi gerekiyormuş ama ben yerin,adın belli olsun diye başının mermerini yaptırdım annem ve iyi ki de yaptırmışım...Kandilde ziyaretine geldiğimde seni arayanlar oldu ve yerini rahatlıkla buldular...Çiçeklerini beğendin mi annem?En sevdiğim zaman...Cumartesi pazarından mevsimlik çiçekler alıp yeni evini süslemek...

Annem benim...seni rüyamda görebilmeyi çok istiyorum ama nedense benim değil başkalarının rüyalarına giriyorsun...Arkadaşın görmüş seni rüyasında...Hiç konuşmuyor ama çok güzel gülümsüyormuşsun....Mutlusun öyle değil mi annem?...Canım annem benim...seni çok merak ediyorum ve hergece büyük Yaradanıma senin için dua ediyorum...Rahat ol annem,mutlu ol annem....Sen kendini çok yormuştun annem...şimdi dinlenme zamanı...yerinde dinlen annem...seni çok seviyorum...biliyorsun...

GELİN...

2011-06-10T18:56:00.003+03:00

Böyle dedi sevgili Çiğdem'im,annemin son yolculuğunun nasıl olduğunu ona anlattığımda...."GELİN" gibi uğurlandı benim meleğim ebedi evine...Erdek halkı ve arkadaşları yalnız bırakmadılar benim meleğimi... ne cenazesin de nede Mevlid'in de...Beni'de teselli eden bu ya...Acıları bitti ve anacığım dostları ile,onu sevenler ile uğurlandı büyük Yaratıcımın yanına...

Dua etmiştim Yaradanıma..."Annemi o toprağa yerleştirene kadar onu başımın üstünde taşımamı nasip bana Allahım" diye...Şükürler olsun yarabbim....Aklımda kalmıştı....son gün evinde rahatsızlanmadan önce ona yeni bir elbise almış ve tırnaklarına oje sürmüştüm...Çıkaramamıştım ojelerini ama yıkanmadan önce yanına girip sildim ojelerini anacığımın...Öyle güzeldi ki...Ağlamamaya çalıştım cenazesinde ve Mevlid'inde...Ama Mevlid okunurken dayanamayıp sessizce gözyaşlarımı döktüğümde hissetim annemin omzuma dokunan elini...Tüm bedenim uyuştu o anda...Yanımda olduğunu hissettim ve onu üzmemek için tekrar ağlamamaya çalıştım...

Kalpleri bizimle olan herkese teşekkür ederim...Sevdiklerinizle birlikte sağlıklı günleriniz olmasını diliyorum...Annemi tanımasınızda emin olun ki o gerçek bir "MELEK"ti....

ACI...

2011-06-09T03:24:00.002+03:00

Bandırma Devlet Hastanesin'de başlayan yolculuğumuz 08.06.2011 tarihi saat 23:50'de yine aynı hastanede sona ermiştir.

Hoşçakal meleğim,yolun açık olsun...seni çok seviyorum...

SENİN BENİ SEVDİĞİNİ BİLİYORUM ANNEM...

2011-06-05T10:46:00.005+03:00

Dün sabah,piknik speteimizi hazırlayıp hergün gittiğimiz çay bahçesine gittik annem ile...Uzun zamandan sonra yine katı yiyecek yiyebildi annem ve onun karnının doymuş olmasına çok sevindim.Gerçi tıbbi mama ona verdiğim yiyeceklerden çok daha doyurucu ve vitaminli ama olsun arada böyle yiyebilmesi yada bir kase çorba içebilmesi beni sevindiriyor.

Eve geldikten sonra biraz fenalaştı.Yüzü kıpkrmızı oldu ve gözbebeği kayboldu...panik olmadım ve o an yapmam gerekenleri yaparak hemen taksi çağırıp hastaneye götürdüm...Korkulacak birşey yoktu ama yinede serum verdiler ve maalesef yine bilinci kayboldu.Serum sırasında sürekli kalkmaya ve gitmeye çalıştığından dolayı biraz sakinleştirici yaptılar.Sakinleşmeye başlayınca onun yanına oturdum ve sarılarak başını omuzuma koydum...Kendini güvende hissetsin,yanında olduğumu anlayabilsin istedim...Bilinci kaybolmuş olmasına rağmen o da bunu hissetti...Boynuma öpücük kondurdu ve böyle olunca benim gözlerimden yaşlar akmaya başladı...Bunu da hissetti ve gözyaşlarımı silmeye çalıştı....

İşte böyle olduğu zaman,annem beni öptüğü,bana sarıldığı zaman benim moralim çok hemde çok bozuluyor....Annemin bana sarılmasını,annemin beni öpmesini değerlendirmem gerekirken ben onun bana kötü davranmasını istiyorum.Ben ona sarılayım,ben onu öpeyim ama o bana kötü davransın.İtsin beni eliyle...olsun....ben yine gideyim onu zorla öpmeye çalışayım."Anneciğim benim"diye boynuna sarılayım ama o yine beni itsin,istemesin beni...bana kötü davransın...Çünkü...çünkü o zaman gücümü kaybediyorum,aşırı duygusallaşıyorum,arka odaya geçip saatlerce ağlıyorum,isyan ediyorum,yutkunamıyorum,nefes alamıyorum,içime atıyorum,konuşamıyorum....gücümü kaybediyorum.

Şimdi böyle diyorum ama yakınları vefat edenler ile konuştuğumda bana "değer verdiğin insanı kaybettikten sonra KEŞKELERİN hiç bitmediğini" söylüyorlar...Bu durumu değerlendirmem gerekiyor halbuki....Belki ileride "keşke annem bana sarılıp, beni öpseydi"diyecektim.Annem ile aramız bozukken onun çevresindeki bazı arkadaşları beni gördüklerinde bana annemin beni sevmediğini ve beni istemediğini söylerlerdi.Çok üzülürdüm elbette böyle söylediklerinde...Şimdi...şimdi bunu söyleyenlerin yanına gidip "işte görün annem beni seviyor hem de çok seviyor"demek istiyorum.Mümkün mü bir annenin evladını sevmemesi???Değil elbette...belki benim annem sevdiğini göstermeyi beceremedi ama bu hastalık döneminde bilinçli yada bilinçsizce beni sevdiğini pekçok kez gösterdi benim meleğim.Ameliyata girmeden 1 gün önce ki bilinci yerinde idi ve bana "seni çok seviyorum kızım"demişti...Dün hastaneden geldikten sonra koltukta uyuyakalmıştım...Tilki uykusu...o gelip hırka ile benim üstümü örttü....

Daha nasıl ifade edebilir ki duygusunu...Benim annem beni seviyor....bense onu canımdan daha çok seviyorum.

RAB BİLİR AMA....

2011-06-03T18:11:00.007+03:00

Blog kapandığında çok üzülmüştüm...sonra sevgili Begonvilli Ev açıldığını söylediğinde çok sevindim ama !!!Şimdi okudum yorumları...anneciğimi merak edenler var...ne güzel ve gönülden teşekkürler...

Kısaca;toplam 7 ay oldu....Bandırma Devlet Hastanesinden taburcu olduktan sonra evde geçirdiğimiz dönem çok hem de çok zordu..."ORGANİK BEYİN SENDROMU"dönemi...Bilinçaltı yüzeyde ve kesinlikle iletişim yok...bazen 3 yaşında bazen 60....sonra boynunda çıkan ve "hey bak ben buradayım"diye bağıran bir beze için tekrar Bandırma Devlet Hastanesi ve oradan sonra Bursa Ali Osman Sönmez Onkoloji Hastanesi...1 hafta kaldık orada ve doktorumuzun "Tıp bundan sonrasında durdu" demesi ile evimize geri döndük...Onkoloji hastanesinde annemin aslında 5 yıldır "akciğer kanseri"olduğunu ve oradan beyne metastas yaptığını ve şuan kemiklerde ve lenfte olduğunu ve en kötü huylu tümör olduğunu öğrendim.Eve geldikten sonra 2 kere bağırsakta kanama oldu ve her defasında Balıkesire gittik/geldik...Kalmadık Balıkesir Devlet Hastanesinde....Hem ben hem annem istemedi ve hem de doktorlar gerek görmedi...İlaç ve serumla durdurduk kanamayı....

Ne diyeyim...nasıl söyleyeyim..."BUKALEMUN"gibiyiz....evet bu durumu en iyi özetleyen bu...Hayatımızı tüm vücudunu sarmış olan tümör/tümörler kontrol ediyor...Birgün konuşma fonksiyonunda ve oradan çıkıp yeni bir yere gidene kadar konuşamıyor,diğer bir gün yürüme...Bilinci ise gidip-geliyor....Ben elimden geldiği kadarı ile onu mutlu etmeye çalışıyorum ve onu en çok mutlu eden şey dışarıda olmak,gezmek-dolaşmak....Tekerlekli sandalye aldım Erdek Belediyesi vasıtası ile....Elimde tekerlekli sandalye ki o benim birebir Mercedesim:)))hergün saatlerce deniz kenarında turlamalar,çay bahçelerinde arkadaşlarının yanında vakit geçirmeler,arada kuaför ziyaretleri...arada Erdek Devlet Hastanesi ağrı kesici iğneler yada serumlar ama bu tekerleki sandalye gerçekten benim mercedesim....Yürüyemediğinden değil...Fakat benim 20 adımım onun 1 adımı....hem kendi yorulmuyor hemde ben daha hızlı hareket edebiliyorum....Genel durumumuz böyle idi en son yazdığımdan bu yana...Tabii arada çok hemde çok kötü günlerimiz de oldu...

Bugüne gelince....Hazırlanıyorum...yokluğuna hazırlanmaya çalışıyorum...Tümör Nefes borusunda...Evde "Oksijen Tüpü"hazır vaziyette bekliyor....Herşeye rağmen tekerlekli Sandalye ile yaptığımız gezintilerimiz devam ediyor ama iyiye gitmiyoruz...Nefes alıp verdikten sonra tekrar nefes alabilmesi için uzun bir süre geçiyor...Görünüşte iyi özünde kötüyüz...Bilinç ise yine açılıp kapanıyor ama daha sakin...Ben yine birgün annesi,birgün ablası,birgün kızı oluyorum...Bu arada tıbbi mama ile besleniyoruz....hatta bazen onu bile içemiyor...yutkunamıyor...Balıkesirde ki doktorun beslenmesi için verdiği serumlar ise evde duruyor çünkü damar yolu bulunamıyor...

Artık ağlamamaya karar verdim ve son 2 gündür de ağlamıyorum...Yalnızlık zor hemde çok zor...Sevgili Aile Hekimimiz Burhan ağabey metanetli olmam gerektiğini,o an geldiğinde panik olmamam ve sakince 112'yi aramam gerektiğini söyledi...Bir başkası da o an geldiğinde eğer ağlarsam ya da bağırırsam onun acı çekeceğini ve ruhunu teslim edemeyeceğini söyledi...Biri gelip "zemzem" suyu verdi...Tamam ama ben bu durumda gerçekten sakin olabilecek,112'yi sakince arayabilecek o "zemzem" suyunu ağzından damlatabilecek miyim?Yalnızlık zor hem de çok zor!!!!

Merak etmeyin biraz fazla kötümser yazıyorum ama anneciğime heran herşey olabileceğini bildiğimden dolayı böyle yazıyorum...tamam yemiyor ve tamam artık tıbbi mamayı da içemiyor olabilir ama hala nefes alıyor ve hala onu deniz kenarında mercedesimizle gezdiriyorum...oda bundan çok mutlu oluyor:)))Merak etmeyin;herşeye rağmen keyifliyiz ve bazen kahkahalar dahi atıyoruz....

Bu arada hayallerim var annem için,onun ismini yaşatmak ve onun vasıtası ile birilerine faydalı olabilmek için...

Birincisi; annemi sonuna kadar başımın üstünde taşıyacağıma dair kendi kendime söze verdim ve Allahım ihşallah o gücü,kuvveti bana verir de sonuna kadar onu başımda taşırım...

İkincisi; Ali Osman Sönmez Onkoloji Hastanesinde "KANSER"hastalarının ve yakınlarının ızdırplarına şahit oldum ve en güzel dostluklarıda burada kurdum.Orada ki refakatçı arkadaşlarımın hepsini çok seviyorum...Nasıl da birbirimize yardım ediyor birbirimize kenetleniyorduk...bizi bizden başka kim anlayabilir ki...yaşayan anlar sadece...Gerek doktorundan,hemşiresine gerekse şehir dışından gelmiş olan hastaların kalacakları yere kadar tamamen bu hastalığa ve tedavisine hizmet ve gönül vermiş bir Hastehane ki orada bazı odalar hep bu hastalığı yaşamış insanların yaptığı bağışlar sayesinde oluşturulmuş ve bu odaların kapısında bağışı yapan insanlarında isimleri yazıyor zaten...Orada annemin tedavisi için kalırken ve kapılarda bağış yapan insanların isimlerini okurken niyet ettim "bu kapılardan birinde annemin ismi yazacak ve o burada yatan hastaya faydalı olacak"diye....Anacığımdan bana bir maaş ve bir de ev kalıyor ve Allah bana nasip kısmet ederse eğer anacığımdan kalacak evi Onkoloji hastanesine bağışlayacağım....Nasip et Yarabbim...Kanser hastalığını yaşayanlar yada yakınlarI kanser olanlar beni çok daha iyi anlayacaklardır...

Bir de öğrendiklerim/anladığımı zannedim anlamadığım ama aslında yaşadıktan sonra çok iyi anladıklarım var."ENGELLİ" dostlarımız....Annemi tekerlekli sandalye de gezdirdiğim zamanlar beni ençok üzen bakışlar ve saçma sapan sorular oldu...Hatta bir dönem "Erdeğin delisi" modunda idim....Ben şimdi evlerine kapanan "ENGELLİ DOSTLARIMIZI"çok iyi anlıyorum...Yalvarıyorum size;onlara "UCUBE"gibi bakmayın....Hasta olduğunu bildiğiniz dost,arkadaşlarınıza soracağınız sorulara dikkalr edin...karşılarıan geçip "ah,vah" etmekten ziyede onlara MORAL VERİN....Karşılarında gülün,kahkaha atın,espriler yapın ama ACIMAYIN...

Büyük Yaradanım...Tüm yarattıklarına sağlık,afiyet nasip et güzel Allahım...

BOMBOK-2

2011-03-01T18:30:00.003+02:00

Psikolojim hiç iyi değil...Bu beyin hastaları bukalemun gibiler...Bundan 2 hafta öncesine kadar başında öldü ölecek diye hüngür hüngür ağlıyorken şimdi biraz uyusa da uyusam diye dua ediyorum...Beyninde tümör + ödem vardı...Doktor tümörü almış ödemin de bundan sonra boşalacağını söylemişti....2 hafta öncesinde bir fiil uyuyor ve altını bağlıyordum...İdrarı o kadar kötü kokuyordu ki ilaçlara bağlıyordum ama meğer ödem boşalıyormuş ve şimdi yani ödem boşaldığından dolayı uyanarak,ayağa kalkarak rahatlamış...Bu durumda benim şükretmem gerekiyor ama şimdi öyle çok yoruluyorum ki...eline geçen herşeyi atıyor....çok sık agresive bağlanıyor...sürekli birşeyler istiyor,anlamsız...mantıksız şeyler....Bu durum kimseyi korkutmasın...bu her beyin hastasında olan birşey değil....benim annemde psikolojik olarak öncesi de varmış ki ameliyata girmeden önce gelen psikolog "atipik psikoz"teşhisi koymuştu ve tabiiki de ameliyat altta yatan bu durumu tetikledi...Atipik psikoz yani şizofrenle paronayak arası gidip gelen dikkat çekmey çalışan kişilik kaldı ki yanımızda yatan hastanın fazla refakatçısı geldiği zaman annem dikkat çekebilmek için yapmadığını bırakmıyordu....

Bugün anneme "zıkkım yesin" diyen sonra da pişman olduğunu düşünerek "gel hellalleş"diyerek kapımı açtığım teyzemin kızını arayarak hiç olmazsa bir saat arabası ile annemi gezdirmesini rica ettim...hem o hava alır hem de ben kafa dinlerim diye....gezdirdi...sadece 15 dakika:((((o da Erdek halkına sov yapabilmekti...yani teyzesinin kızı teyzesine bakıyor!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Ayyyyy ne ucuz beklentiler,ne ucuz şovlar....ha bu arada evsahibim beni avukata vermiş...2 aylık kira borcum için...hayatım da ilk defa birine beddeua ettim....ev sahibime....çünkü durumumu biliyordu ve maddi durumu çok iyi olan bir insan...avukatın da telefonu yüzüne kapattım....bir başka durum ise annemin bankada 8.000.-TL'si var idi ama dün öğrendim ki bi boku yok üstelik her ay maaşından kredi borcu kesildiği gibi 1.500.-TL de kredi kartı borcu var...Tüm parasını çatır çatır yemiş...yemiş hepsini...kredi kartı borcu,kredi borcu....ben ne yapacağım??????

İyi ki internet var...oyun oynuyorum,yazı yazıyorum...stres atıyorum işte...yoksa kafayı yemek üzereyim...Evede 3 köpek...gezmek istiyorlar....bir tanesine çok gıcık olduğum 3 kedi....habire miyavlıyorlar.....annem...sürekli hareket halinde....tüpü kapatıyorum,bu sefer elektriklerle oynuyor...hep takip etmek zorundayım....maddi durumum zor,çalışamıyorum ve kendi borçlarım da var...arıyorlar....geçecek...bunlarda geçecek.

BENDEN SÖYLEMESİ...BEYİN TÜMÖRÜ VE BELİRTİLERİ

2011-03-01T16:08:00.002+02:00

Hastanede çok kişi ile karşılaştım bir yığın test yaptırdıktan sonra "oh çok şükür bişey yokmuş bende" diyen...Bizde öyle idik...Tüm testlerimizin sonucu temiz çıkıyordu...Testlerde kendini göstermeyen tek tümör sanırım beyin tümörü...Tomografi filan palavra....biz 4 kere tomografi çektirdik ama bi bok gözükmedi.En garantisi MR....Eğer başınız ağrıyor,tansiyonunuz gidip geliyor,anlamsızca zayıflıyor,herşeye sinirleniyorsanız ve şimdi sıkı durun ama gerçek... uzun zamandır kabızlık çekiyorsanız....hemen MR çektirin...bir de hayatınızdan aspirini eksik etmeyin,kafanız ıslakken sokağa çıkmayın...kafasını üşütüp beyninde oluşan iltihaptan dolayı ölen 24 yaşında gencecik bir insan da gördüm ben....Ha son kez...alkol zararını sadece karaciğerde değil aynı zamanda beyincikte de gösteriyor....Benden söylemesi.....

BOMBOK _1

2011-02-28T22:37:00.003+02:00

Bombok durumdayım..ayrıntılarınI yarın yazacağım ama sanırım kafayı yiyiyorum...evdeki kedi-köpek dahil hepimiz sakinleştireci içiyoruz...onlara bitkisel olanlardan(adını yazamam ama bitkisel)bana ise 20 mg...ay hiç iyi değilim...kedilerden biri çiftleşti anasını satayım...bi o eksikti...offffff......çıldırmak üzereyim.Elektrik faturası geldi 70.-Tl....elektrikli süpürge arızalandı...Pokiş...benim can kızım...11 yaşında oldu...memesinde kist çıktı....daha yazmadıklarım var...BOMBOK durumdayım....BOMBOKUM..........UYKU...RAB..UYKU..............ÇOK YORGUNUM............

SÜRPRİZ ve RAB...DAHA NE KADAR?????

2011-02-27T17:01:00.004+02:00

Unuttum yazmayi...anneme "zıkkım yesin"diyen teyzemin kızı gelmiş ben hastaneye onun ilaclarini yazdirmaya gittiğim gün...Elim okadar alışmış ki kapıyı kilitlemeye o gün annemi Hülya ablaya emanet etmiştim ve üzerinden kapıyı kilitlemişim....Farkında değilim...neyse Gaye yani teyzemin kızı gelince kapıyı açamamış ve oda annem için aldığı meyveleri kapıya asıp gitmiş...Eve gelip kapıda ki meyveleri Gayenin bıraktığını öğrendiğim de geri götürmek istedim önce....sonra "sanırım söylediğinden utandı"diye düşündüm ki sonra ki günlerde hep kızını yolladı bize...ve ben dün onu arayıp (çünkü vicdan azabının nasıl bir duygu olduğunu biliyorum ve bu çabasından vicdan azabı çektiğini düşündüm) "annemin ne olacağı belli değil,istersen gel bi helalleş"dedim...Geldi...gözlerimin içine hiç bakamadı ama geldi...O geldikten hemen sonra "yoğun bakımdan çıkmış annemle"geçmişin kavgasını yapan ve doktor tarafından refakatçılığına izin verilmeyen öz teyzem arayarak özürdiledi....Umurum da değiller...kapım gelen herkese açık....çektikleri mi bir ben bir de Allah biliyor...20 gün oldu yıkanmayalı....Yooo kimse demesin bi 5 dakika dahi değil mi diye....o 5 dakika o kadar önemli ki....Hele bi de tek başına iseniz...o kadar önemli ki....Yapılan bir yemek,hatta bir salata dahi ne çok yükümü alıyor bilemez kimse....her an ne olacağını bilmediğim,her gece saatimi kurup 03:00'da uyandığım ve nefesini kontrol ettiğim bir insan değil annemle yaşıyorum....5 dakika bile çok önemlii....Yüzünde ve boynunda bezeler çıkmaya başladı...Vücut kanser illeti ile mücadele ediyor dedi doktor....Ama ben onları gördükçe sinirlerim bozuluyor...Daha ne kadar çekecek???????????????Rab.....daha ne kadar çekecek??????????????

ŞÜKÜR....

2011-02-26T23:03:00.002+02:00

İyiyiz galiba?????Hiç bilemiyorum ki ne zaman ne olacağını...Dün dernekten(Atatürkçü Düşünce Deneği) arkadaşları ziyarete geldi ve hepsini hatırladı...geldiklerinde ne yemek istersin dediler ve ah işte sorulmasını beklediğim soru bu idi...Öyle çeşit yapmasını bilmiyorum ki....Ohooooo bugün tencereler akın etti eve:))))Bilinci gidip geliyor dünden beri... bugün Ayşegül ile konuştum ki o benim hastane arkadaşım ve annesini 57 yaşında iken beyinden dolayı kaybetmiş ve şu an yine beyinden dolayı felç babasına tek başına bakmak zorunda kalan ve henüz daha 24 yaşında olan gencecik hastane arkadaşım,dostum..O da tek çocuk ve İstanbul da iyi bir kariyeri ve evi var iken babasına bakabilmek için tüm bunlardan vazgeçmiş bir insan...İsyanlar da...aynı benim gibi....Ben onu çok iyi anlıyorum ama ya diğerleri?????Dedikodu,dedikodu,dedikodu!!!!!Bu halimizle bile insanlar canımızı acıtmaya devam ediyorlar.....Biz insanoğlu bu kadar kötümüyüz????Mesela evimizde ki köpekler annem uykuya geçtiği an seslerini çıkartmamaları gerektiğini iç güdüsel olarak çok iyi biliyorlar...Ya biz!!!!Bu halimizle bile canımı acıtıyorlar,dedikoduları ile!!!!!!!!!!!!!!!!!!Biz insanoğlu,kötüyüz.....Cebimde bir kuruş para kalmadı...yine bıgün biri pazara gidip beni adıma annem için alışveriş yapmış...çok hem de çok sevindim...Buzdolabımız dolu,yarın sabah ona portakal suyu da sıkabilceğim şükür....Şükür...binlerce kez Şükür.....

ORGANİK BEYİN SENDROMU

2011-02-25T00:05:00.002+02:00

Yani "Delirium" ya da "Kafa Travması"...Annem beyin ameliyatı olduğundan dolayı "organik beyin sendromu"nu da yaşıyor maalesef...Ruh hali asla birbirine uymuyor...Sırası ile

1.aşama)çok yemek yiyip çok konuşmak
2.aşama)aşırı agresive bağlanmak
3.aşama)çok uyumak yada hiç uyumamak
4,aşama)sil baştan
5.aşama)şuur kapanması

Biz ilk 3 aşamayı yaşamıştık daha önce ve tabii ki ilk kez böyle bir hastalık ile karşı karşıya kaldığımdan dolayı çok panik olmuştum.Tek başına olmanın dezavantajlarını da yaşamıştım.Bu sefer hangi sinyalleri vereceğini biliyordum ve açıkçası 2 gündür de diken üstünde oturuyordum çünkü iştahı aşırı açılmış,tokluk hissi kaybolmuştu.Bugün agresive bağlanacağının sinyallerini de verdi...Paraya taktı kafayı...Sonra arkadaşım ile telefonda konuşurken hesabımız olan markete gideceğimi söylemiştim ve onu algıladı...Montunu giyip dışarı çıkmak istedi birden...evin kapısını sürekli kilitli tutmama rağmen o an "çıkmak" fikrinr odaklandı ise "hayır"deme şansım yok...Çıktığında hemen Ayferi aradım yine ve takip etmem gerektiğini söyledi...Bu sendromu ilk yaşadığımızda ben annemi içeri sokmak için mücadele veriyordum...Takip ettim ve markete gitti...Bu aşamada hasta tamamen bilinçsiz...ne derse ne yaparsa yapsın bilinçsiz işte...ve en yakınındakini düşman olarak görüyor...Bu yüzden ilaçlarını içirmek için karşı komşudan yardım rica ettim...Akşam yemeğini hazırladım ama "ben yapmadım,komşu getirdi"dedim.

Aslında bana kalırsa ki Ayfer'de benim ile hem fikir...bu belirtiler aynı zamanda "şizofrenlik"belirtileri...ancak bugün doktoru ile yaptığım görüşmede belirtilerin benzer olduğunu ancak sonuçların farklı olduğunu söyledi...Organik Beyin sendromu tedavi edilebilinir,bilinç yeniden açılır yada ölümle sonuçlanır...

Meleğim şu an yaşayan ölüden farksız...Kıyamıyorum ona ve çok üzülüyorum.Benim canım o...Bugün oldukça zor bir gündü...umarım yarın sabah agresivliğinden kurtulmuş olur...Canım benim....seni çok seviyorum.

UYURSAM ÖLÜRÜM DİYE KORKUYORUM....

2011-02-23T19:18:00.002+02:00

Benim değil sabaha karşı uyanan meleğimin sözleri...hastalığının bilincinde...çok ağlattı gece beni...arkadaşlarının vefasızlığının bilincide....hep bana "bi sen bi ben,bukadarız" deyip durdu...ölmekten korkuyor hepimizin korktuğu gibi ama o bu korkuyu daha yoğun yaşıyor ve bu yüzden uyumak istemiyor...aslında herşeyin farkında...Birbirimize sarılmış ağlarken sabah ezanı okunmaya başladı ve "ayırmasın bizi Allah" diye dua etti...

Hayatım boyunca ben doğduktan 13 gün sonra intihar ederek vefat eden babama isyan ettim...Hayatım boyunca beni ve annemi döven üvey babama isyan ettim?Hep nedenlerin cevaplarını bulmaya çalıştım,bulamadım yıllarca....Sanırım şimdi buluyorum...Benim meleğim o kadar şanslı bir insanmış ki doğmam gerekiyormuş!!!!!Benim meleğim o kadar şanslı bir insanmış ki üvey babam ona eziyet ettiği zaman daha küçücük aklımla "KALKAN" olmam gerekiyormuş ve oldum da....benim meleğim o kadar şanslı bir insanmış ki bu hastalığında onun "YANINDA" olmam gerekiyormuş...Bu benim görevimmiş...Ne mutlu bana görevimi elimden gelen en iyi şekilde başarmaya çalışıyorum...Ay deliriyormuyum neyim...ama işte öyle yani!!!!!!

Bugün çok yorgunum,çok koşturdum....doktoruna gittim,ilaçlarını yazdırdım...o da sanki benim yorgunluğumu anlarmış gibi erkenden uyudu...Ayfer bugün gelmeyecek:(((((((...Çok alıştık onun varlığına...Ne güzel bir dost...

HEM GEZDİK HEM PİRİPAK OLDUK...KEYİFLİYİZ.

2011-02-22T21:18:00.003+02:00

Ohhhh şükür oturabildim sonunda...Bugün hem çok keyifli hem de oldukça yorucu bir gündü...Biraz önce uykuya geçti meleğim bende gündüzden yıkanan çamaşırları asıp,kalan bulaşıkları da yıkadıktan sonra sonra oturabildim sonunda...Elim sudan çıkmaz oldu valla...Bulaşık yıka,yemek yap,ortalığı topla,çamaşırları as-topla,evdeki 4 ayaklıları sonrada bahçede ki 4 ayaklıları doyur...ne zor işlermiş bunlar yahu...İstanbul da yalnız yaşadığım günler aklıma geliyorda bazen...mesela 10 gün bulaşık yıkamaz,balkona astığım çamaşırları kuruduktan sonra toplamak yerine ihtiyacım olanı alır gerisini bırakırdım...Hatta hatırlıyorum da bi keresinde tabaklarda ki kuruyan yemek artıklarını çıkaramadığım için atmak zorunda kalıp yerine yeni tabaklar almıştım....Yalan vallahi bu reklamlar...O an ne prilin gücü nede sıcak su işe yaramamıştı...Şimdi bu yazıyı okuyan olursa eger muhtemelen "Ohaa" filan diyordur ama hiç sakıncası yok çünkü ben bile aklıma geldikçe kendim için "Ohaa" diyor ve hatta yetmeyip "pislik" kelimesini de sonuna ekliyorum...Yapıyormuşsun işte...iş başa düşünce herşeyi yapıyormuşsun.

Tanrı yine duamı kabul etti ve benim canım meleğim dün geceyi çok huzurla uyuyarak geçirdikten sonra bu sabah çok daha dinç,çok daha neşeli ,çok daha iştahlı ve sağlıklı olarak başladı güne...Ben o uyanmadan önce erkenden gidip tekerleki sandalyeyi getirmiştim zaten ve ona sürprimizi söylediğim zaman çok sevindi...Sağlığında gününün çoğu vaktini dışarda geçirmiş olmasından dolayı evde fazla kalmanın onu sıktığını biliyorum ancak zor yürüdüğünün kendisi de farkında ve ilk zamanlar dışarı çıkmak istemesine rağmen sonralarda bu konuyu hiç açmadı bile...Hemen tertemiz giydirdim aşkımı...bir de hafif makyaj...İkimizde o kadar mutlu idik ki...Çıkarken köpeklerimizi de aldık yanımıza ve önce Ayfer'e sonra da çok sevdiği çay bahçesine gittik...Ben hayırsız olduklarını biliyorum ama o farkında olmadığı için arkadaşlarını görmek mutlu etti onu...Keyifliydik yani...

Eve gelir gelmez çorbasını içirdim meleğime ve sonra İdil yani anneme "zıkkım yesin" diyen çok sevgili yiğenim Gaye'nin kızı geldi tekrar...O gelince mutfağa girdim ve uzun bir aradan sonra ilk defa hafif katı yiyecekler yemesinden dolayı çorba yerine yeşil mercimek yemeği ve pilav hazırladım acıktığında yedirebilmek için...Ara öğünlerimizde olmadı değil tabii ki...Portakal suyu,muz,bebe bisküvisi,Danone çilekli yoğurt...

İdil gitttikten sonra biraz vakit geçirdik birlikte...o anlattı ben dinledim...ben sordum o anlattı...Geçmişi ve geçmişteki insanları çok çok iyi hatırlıyor ama yakın zamana önce olanları hatırlamıyor maalesef...Bugün hep hayvan barınağından,hayvanlara olanlardan ve hayvanseverlerden bahsetti..."hep biz yaptık diye anlatıyorlardı benim köpekler için yaptıklarımı"dedi.Doğru da söyledi...İnsanoğlunun egosu hiç bitmez ki...

Bir ara baktım Televizyon'a odaklanmış bende bunun üzerine yayında olan "Yemekteyiz"programını açtım ona seyrederken acıkır da benden yemek yedirmemi ister belki diye ve bingo...Acıktı:)) ve hazırladığım yemeği afiyetle bitirdi....

Akşam üzeri el-ayak bakımı ile ilgilendim meleğimin...Ayfer ile anlaşmıştık ve bugün annemin banyosu için yine gelecekti bize...Ayfer'den çok şeyler öğreniyorum...Onun da annesi rahatsız ve hem bakım konusunda hemde hasta psikolojisi konusunda oldukça deneyimli...Mesela annemi banyo yaptırmaya ben ikna edemiyordum ve temizliğini vücunu silerek yapıyordum ama suyun altına girmesi gibi olmuyor elbette.Ayfer kolaylıkla ikna etti onu ve sağolsun bu aşamada da yanımızda idi...Bana kalsa ben duşakabin'in içine kocaman bi sandalye otutturmuştum yıkanırken oturarak yıkansın diye...ay ne salağım...Ayfer elinde oturakla geldi halbuki...Birde anneme aldığı yeni eşofman ve iç çamaşırları ile...Nasıl güzel ve nasıl vefalı bir arkadaşmışsın sen Ayfer...

Yatmadan önce içini ısıtsın diye içirdiğim sıcak tarhana çorbasından hemen sonra hem temiz hava almanın,hem de sıcak bir banyo yapmanın rahatlığıyla baktım oturduğu yerde gözleri kayıyor hemen yatırdım yatağına aşkımı...

Onun huzurlu ve mutlu olduğunu çok iyi biliyorum ve bu beni çok rahatlatıyor...ve yine güzel Yaradanım...bu geceyi huzurla uyuyarak geçirdikten sonra sabah daha dinç,daha sağlıklı,daha neşeli,daha iştahlı uyansın benim canım annem...

DÜN GECEMİZ VE BUGÜNÜMÜZ

2011-02-21T20:39:00.003+02:00

Salonda oda yaptım meleğime ışığı daha çok alıyor diyerek...Karşılıklı yatıyoruz ve 3 aylık sürecimizde o kadar kendimi otomatiğe bağlamışım ki azıcık kıpırdanmaya başlasa hemen uyanıyorum...Birara eve geldiğimiz ilk zamanlar ben arka oda da uyuyordum ve ozaman bile yataktan fırlayıp onun yanına gittiğimde yeni yeni kıpırdamaya başladığını görüyordum...Dün gece sanırım sabaha karşı birden yatağından fırladı...o kadar panik ve heyecanlıydı ki kötü bir kabus gördüğü belli idi herhalinden...Normalde benden yardım alarak yürümesine rağmen hiç yardımsız ve hızlı bir şekilde tuvalete gitti ve tekrar salona döndüğünde panik halde masada bulduğu torbanın içine gördüğü herşeyi doldurmaya başladı...Çok korkmuştu ve söylüyorduda..."Ben çok korkuyorum evimize gidelim" diyordu aşkım...Bu durumu biliyorum...Hastanede uzun zaman kalanların yaşadığı bir sendrom bu...Hastane ortamında hastanın da,refakatçının da psikolojisi bozuluyor maalesef...Benim meleğim ilk zamanlar bana çok güvenmiyordu örneğin...Serumu takılırken yada iğnesi yapılırken hemşirelere yardımcı olmakz zorunda olduğumdan dolayı eve geldiğimiz ilk zamanlarda elimde gördüğü herşeyi iğne zannediyor ve bağırmaya başlıyordu...Çok şükür o günleri atlattık ama zor günlerdi...Dün gece olanda benzer bi durumdu...Hastanede zannediyordu kendini ve gitmek istiyordu...Zor ikna ettim evde olduğumuze...Çok korkmuştu benim meleğim...

Son 1-1,5 haftadır çok keyifliyiz oda bende...Annemi şeker koması geçirmiş diye duyan,hastanede yattığımızı dahi bilmeyen,durumu anlattığım zaman işin ciddiyetini 3 gün sonra farkeden ve gerektiğinde işini gücünü bırakıp hergün hiç aksatmadan gelen ortak arkadaşımızın varlığı hem annemi hem beni sevindirdiği gibi aynı zamanda bana güç kattı...İlk zamanlar çok kaba davranmıştım halbuki ama ozaman beyin sendromu yaşıyordu ve zor günler geçiriyor, uyuması için dualar ediyor,birisi gelip uyandıracaklar diye ödüm kopuyordu...Şimdi Ayfer biraz gecikecek olsa ben bile yolunu gözler oldum...Annem ise onu görünce benden daha çok seviniyor...Onun böyle kocaman yüreği olduğunu bilmiyordum...İyi ki varsın Ayfer...Her gelişinde evimize neşe katıyorsun...Yürekten teşekkürler...

Bazen beni çok güldürüyor yaptığı hareketler ile...Çocuk gibi işte...Bugün ayağındaki çorapları çıkartıp ellerine giymiş:))Bugün 2 minik misafirimiz daha vardı...Gaye yani anneme "zıkkım yesin" diyen teyzemin kızı çocuklarını göndermiş evimize...yarın da kendi gelecekmiş...Buyursun gelsin...Ben kırgınım ona ama annem geldiğini görünce sevinecektir...

Bugün bir de tekerlekli sandalye ayarladım annem için...Erdek Belediyesinden bu konuda yardım istedim ve hemen buldular...yarın elimizde olacak ihşallah ve ben meleğimi sıkı sıkı giydirip,hafif bir de makyajını yapıp gezdireceğim meleğimi:)

Günden güne ona olan sevgim aşka dönüşüyor...Aşık oluyorum gitgide ona...Hemen köşede ki bakkala bile gittiğim de koşarak eve geliyorum meleğim yalnız hissetmesin kendini diye...Ben seni artık sevmiyorum annem...ben sana deliler gibi aşığım...

Biraz önce uyudu aşkım...Lütfen yüce Yaradanım;ona huzurla uyumayı ve yarın sabah bugünkün den daha dinç,daha neşeli ve daha sağlıklı uyanmayı nasip et Yarabbim...Ha bide lütfen yarın hava güzel olsun...meleğimi gezdireceğim...

KANSER...SONA GİDEN YOLUMUZ

2011-02-21T10:29:00.006+02:00

Ayrı yaşıyorduk 9 aydır.Son zamanlarda sadece bana karşı değil etrafındaki herkese karşı olan davranışları agresifleşmiş ve bu durumu psikolojisine bağlayarak evden bavulumu ve köpeğimi alıp çıkmıştım.Bilemezdim ki bu durumun hastalığının belirtilerinden biri olduğunu.Arkamdan bıçaklar savururken ya da arkamı döndüğüm an saçımdan tutup kafamı duvarlara vururken benden neden bu kadar nefret ettiğini düşünerek günden güne içime kapanıyor ve ona karşı olan kızgınlığım artıyordu.Bir yandan da psikolojisinin bozuk olduğunu düşünmemden dolayı ona karşı duyduğum acıma ve üzüntü duyguları altında ezililyordum.Karman çurmandım yani...Nefret,acıma,anneye karşı duyulan sevgi ve özlem...

Taaki hasta olduğunu öğrenene kadar...Hasta olduğunu öğrendiğim an tek bir duygu vardı içimde...anne sevgisi...Bu yaşadığım dönemi sevgili meleğim çok iyi bilir...Birtürlü ulaşamıyordum anneme...hergün kapısına gidip açması için yalvarıyor,arkadaşlarını araya sokuyor ama birtürlü ulaşamıyordum ona...Açmıyordu kapıyı,benimle inatlaşıyordu...Kime faydası oldu ki bu inadın...Ağlıyor ve dua ediyordum...Kapıyı açtığı günün sabahı;ezan okunurken kalkmış ve ağlayarak dua etmiştim Yaradanıma...kapısını ve kalbini bana açsın Yarabbim diyerek...O gün kapısını açtı benim canım ve sona giden yolculuğumuz 05/11/2010 tarihinde başlamış oldu...

Kötü idi durumu hem de çok kötü...aşırı zayıflamıştı ve ne verirsem vereyim yiyemiyor,sürekli istifra ediyordu...Doktora gitmişti kendi başına ama tansiyon diye yollamışlardı onu eve...Beni evine kabul ettiğinin ertesi günü şiddetli baş ağrısından birlikte gittik Erdek Hastanesine...yine tansiyon dediler ve eve yolladılar bizi....Yok başka birşey vardı benim annemde,bunu hissediyordum,tansiyon kadar basit bir durum değildi ve 07/11/2010 tarihinde sabah saat 08:00'da alıp annemi Bandırma Devlet Hastanesine götürdüm...Amacim dahiliyeye kontrol ettirerek neden yemek yiyemediğini öğrenmekti...Hastaneye gidergitmez tekerlekli sandalyeye otutturdum onu ve sıraya girdim ama benim acelem vardı...Bırakıp sırayı acile götürdüm annemi...Acilden geçiş yapmamız daha kolay olur diye düşünmüştüm...Kurnazlık yapmıştım aklımca ama iyiki de öyle yapmıştım...Acile gider gitmez serum verdiler anneme...Şiddetli başağrısı başladı o sırada ve hemen Nöroloji doktorunu çağırdılar...Nöroloji doktoru kafa filmi istedi ve ambulans ile tomografi çektirmeye gittik...Şaka gibi idi yaşadığım herşey...Birden bire hiç anlamadığım bir koşuşturma içerisine girmiştim...Tomografi sonucuna göre annemin beyincik bölgesinde damar tıkanıklığı vardı...Makinelere bağlandı,akciğer filmleri,kalp ekoları...herşey biranda olup bitiverdi ve annemi aynı tarihte hastaneye gidişimizden 2 saat sonra Nöroloji Servisine yatırdık...Meleğim benim...başı öyle çok ağrıyordu,öyle çok acı çekiyordu ki...Hiçbirşey yiyemiyor ve sürekli istifra ediyordu...Yürümesinde ise dengesizlik vardı...Tek başıma idim.Ençok tuvalete giderken zorlanıyordum...2 elimle annemi,dişlerimle de serumunu...İlk 5 gün çok ağrı çekti,sonrasında ki günlerde ise hem bana,hem hemşirlere hem de doktorlara karşı agresifleşti...Bu arada halüsyonasyonlar görüyor ve hatırlama fonksiyonları azalıyordu....Öyle çok agresfifleşti ki durmadı hastanede...Doktorlar uyutarak hastanede tutmaya çalıştı onu durduramadık ve eve geldik...Evde bana karşı agresifliği devam etti...İsyanlarda idim...Neydi bütün bu olanlar anlayamıyordum...Hasta idi,tek başına yürüyemiyor ve hala yemek yiyemiyordu ve bana ihtiyacı olduğunu kendiside bilmesine rağmen yine de benimle uğraşıyordu....Ne yaparsa yapsın,ne söylerse söylesin tansiyonunu yükseltirim korkusu ile cevap vermiyor ama çok hem de çok üzülüyordum...Çok hemde çok zor bi 5 gün geçirdik evde...Yine karman çurmandım...kızgınlık,acıma,çaresizlik ve anne sevgisi...

Son gün...uyurken markete gitmiştim...Birazda oyalandım açıkcası...Nasıl olsa uyuyor diye bi açy içtim...eve geldiğimde heryer kandı ve yerdeydi...O an hiç gitmiyor gözümün önünden....aklıma ilk gelen şey mide kanaması geçirdiği yönünde idi ama yüzüne baktığımda düştüğünü anladım...Ben dışarıda iken kalkıyor ve denge problemi yaşadığından düşüyor ve düşerken de burnunu masaya çarpıyor... o dönemde de hergün aspirin içtiğinden dolayı kan çok fazlalaşıyor...Erdek Hastanesine götürdüm hemen....pansuman yaptılar ve tansiyonu yükseldiğinden müşahade altına alarak tansiyonunu düşürmeye çalıştılar...2-3 saat sonra tansiyonu düştü diye bizi eve göndermek istediler ama kabul etmedim."tekim ve evde birşey olursa müdahale edemem" dedim ve iyi kide öyle demişim...1 saat sonra ambulans ile Bandırma Devlet Hastanesine gitmek üzere yolda idik...Dudakları morarmaya başlamıştı annemin...Son anda yetişmiştik hastaneye...Acil Servisinde müdahale edildikten sonra tekrar Nöroloji servisine yatırıldık ve annemin 3 gün şuuru kapalı kaldı...Bu arada dördüncü tomografi çekilmiş ve yine damar tıkanıklığı çıkmıştı...ama uyanmıyor ve hissetmiyordu...Sonunda MR çekmeye karar verdiler ve beni annemden ayıracak olan tümör o zaman gösterdi kendini...Tümör çok büyük ve son evresinde olduğundan kendini en baştan beri damar tıkanıklığı gibi göstermiş damarın açılması için verilen ilaçların neticesinde damar açılmaya başlayınca gerçek halini göstermişti...Üstelik sadece tümör yoktu bir de ödem vardı...

3 günün sonunda şuuru açıldı benim canımın...Ablasını çağırdım ki onun ile de arası kötü idi ama aradım gelin dedim...Nörolojiden çıkıp Beyin Cerrahı Servisine aktarıldık...Ameliyat öncesi durumu ona korkutmadan anlatarak saçını traş ettiler ve o gün benim için bir mucize gerçekleşti.Kendimi bildim bileli hiç ama hiç duymamıştım ondan bu sözü...Ben ona söylerdim ama o bana söylemezdi...Yine ilk adımı ben attım..."Seni çok seviyorum anneciğim"dedim ve annem hayatında ilk kez ve gönülden bana "bende seni çok seviyorum kızım" dedi...O an öylesine gönülden söyledi ki beni sevdiğini...ah benim canım annem ameliyat sonrası birdaha hiç kızı olamadım onun...O benim kızım oldu,o benim çocuğum oldu...Bazen 5 yaşında bazen 3...Bazen annesiyim,bazen ablası bazende sadece Özlem ve 07/11/2010 tarihinde başladığımız hastane sürecimiz 09/02/2011 tarihinde doktorların "yapılacak birşey kalmadı"demesi üzerine bitti.Evimizdeyiz artık...60 yaşında olan annem artık benim çocuğum...Aynı bir annenin çocuğuna baktığı gibi bakıyorum ona.Oyalansın diye oyuncaklar aldığım annem...çocuğum.

Ne çok şey öğretti bu hastahane ve hastalık süreci bana.Ne çok üzdü,ne çok yıprattı...Şimdi geriye baktığımda o an üzüldüğüm şeylerin aslında şer değil hayır olduğunu görebiliyorum...Mesela annemi uyurken bırakıp gittiğim için kendime çok kızmıştım ama iyi ki gitmişim,iyi ki düşmüş ve bunun üzerine hastahaneye götürmüşüm. İyi ki sıraya girmemek için aklımca kurnazlık yaparak acil servisine götürmüşüm onu.İyi ki,iyi ki,iyi ki...o kadar çok var ki...

Bir de kırgınlıklarım var...Yıllarca bana karşı dostlarını,arkadaşlarını tercih etti...Onlara çok hem de çok değer verdi ama onlar kapımızı hiç çalmadılar...Ablasını çağırdım kardeşini görsün diye ama ablası yoğun bakımdan çıkmış meleğim ile geçmişin ve küskünlüklerin tartışmasına girerek ona hakaretler yağdırdı...Ablasının kızı ki onu hep kıskanmışımdır bana göstermediği ilgiyi ona,bana vermediği sevgiyi ona verdiği için...ama annemin o çok sevdiği,maddi durumu iyi iken ihya ettiği bu insan yemek yediremediğim için ağladığımda annem için "bırak zıkkım yesin"diyecek kadar utanmaz,ahlaksız bir yaratıkmış meğer...İnsanlara kırgınım...

Kalbim çok acıyor...Ağlamadığım gün yok,kırgınlıklarım çok...Günlerim çok yorucu ve yoğun geçiyor...tamamen ona bağlıyım...karşımda 1 insan ama 10 ayrı karakter var...En zor olan anlar kendisini bilinçsizce agresive bağladığı anlar...O an onu sakinleştirebilmek o kadar zor oluyor ki...ama olsun...olsun.Meleğim'in bir müddet sonra şuuru kapanacak.Ahhhhhhh o kadar yalnızım ki...O anı düşünmek dahi istemiyorum ama sona hızla yaklaşıyoruz...Gözlerimi kapatmaya,uyumaya korkuyorum...kabuslar,kabuslar,kabuslar....Yardım et Yaradanım...

Her gününü,her anını yazacağım meleğimin...Bu onun ile benim günlüğüm olacak bundan sonrasında...Sevgili dostum Çiğdem'e hep "meleğim" derdim...özürdilerim Çiğdem'im....benim asıl meleğim annemmiş.

Kardeşlik...

2009-09-25T01:34:00.001+03:00

ONLARI UNUTMAYALIM

2009-09-16T03:13:00.009+03:00

Resimlerin hepsini buradan görebilirsiniz.Başakşehir ve Çatalca Hayvan Barınaklarında ki görüntüler insanın içini acıtıyor.Gönüllülerin desteği ile kurtulanların çoğu Yedikule Hayvan Barınağına taşınmış.Yedikule Hayvan Barınağı zaten yeteri kadar dolu idi ama Barınak Gönüllüsü sevgili Meral Olcay onlara kapılarını açmış.Yardıma ihtiyaçları var...Kimseden para filan talep edilmiyor...1 paket makarna bile minik bir köpeğin karnını doyuracaktır. Barınağın ihtiyaçları;

SÜT-BİSKÜVİ -KEDİ YAŞ VE KURU MAMASI-KEDİ KUMU-KÖPEK KURU VE YAŞ MAMASI -MAKARNA
2LİK -5LİK ENJEKTÖR-CEFADEY AMP 1GR-CEFAZOL AMP 1 GR-AMPİSİD AMP-TETRADOKS TB-İESİLİN 800 İÜ-EPARGRİSEVİT AMP-DELTAKORTİL TB-FAMODİN TB-ASİST TB-BETADİN SOLÜSYON 1LT-TRANSAMİN AMP-ULCRAN AMP-LİBAVİT K AMP-BEPANTEN AMP-BEPANTEN MERHEM-İMMUNEKS TB-KAĞIT HAVLU,KOKULU YÜZEY TEMİZLEYİCİ,BULAŞIK DETARJANI,DOMESTOS ÇAMAŞIR SUYU,CİFPLASTİK ÇÖP KOVASI VE ARABASI (YEMEK ARTIKLARI TOPLAMAK İÇİN VE YEMEK DAĞITIMI İÇİN )KULUBE

Migros Sanal Market adı ile hizmet veren kangurum.com barınaklara yardım etmek isteyenler için en güvenilir adres.Sitelerinde ki yazıyı aynen taşımak istedim buraya;

Can Dostlarımız...Sokaklarda yaşayan aç ve çaresiz hayvanlar için kurulan hayvan barınakları, kedi ve köpekler için birer umut yuvası... Ancak bu barınakların da bu yardıma devam edebilmeleri için sizlerin maddi desteğine ihtiyaçları var. Migros Sanal Market güvencesiyle Türkiye'nin dört bir yanındaki hayvan barınaklarına yardım edebilir, küçük bir yardımla büyük bir dünya yaratabilirsiniz. Küçük dostlarımızın tek ihtiyacı mama değil. Deterjandan süte, çamaşır suyundan ekmeğe, diş bisküvisinden tuvalet kumuna kadar birçok eksik için hayvanseverlerin desteğini bekliyorlar. Yalnızca sevmekle yetinmeyin. Siz de destek verin.

Yılın annesi

2009-09-15T17:29:00.015+03:00

Bu ünvanı hak etti çünkü.Sadece kendi bebeklerine değil annesiz kalmış 2 minik yavruya da sahip çıktı.İlk evlatlığımızı aldıktan 1 hafa sonra getirdiler ikincisini.

Sanırım ilk evlatlığımızın kardeşi çünkü birbirlerine çok hem de çok benziyorlar.Ben bile artık karıştırıyorum.Hangisi ilk gelmişti, hangisi ikincisi?Şirin önce onu kabul etmediği gibi kendi yavrularının yanına koyduğumuz için yavrularını da emzirmedi saatlerce.Açlık bir tek insana mahsus bir şey değil ve bu yavrucak da öylesine açtı ki uykusunda kendi patisini emiyordu.Uzun hem de çok uzun bekleyişten sonra(ki yaklaşık 6 saat) Şirin'in yanına gittiğimde bebeklerin uyuduğu kutunun dışında onları seyrediyordu.Beni görünce bacaklarıma sürtünmeye başladı ve ona "git Şirin yanımdan,ayıp değil mi senin yaptığın,ne olur sanki sütünle onu da doyursan"dedim.Bunu yazarken bile o anı tekrar yaşıyorum.Şirin bu sözlerimi anlamış gibi yüzüme baktı ve kutusuna girerek yeni gelen evlatlığı yalamaya başladı.Sonra da kıvrılarak göğsünü bulabilmesi için ona yardımcı oldu.:)Canım kızım benim...ne güzel bir annesin sen.

Şirin'in kendi yavruları ise tam 1 aylık oldular.Artık bizi tanıyor ve kendi aralarında öyle güzel oyunlar oynuyorlar ki.

Saatlerce seyredebilirim onları...güzelliklerini

ve tabii ki yaramazlıklarını:)

Dul ya da Bekar olmak!Hem de Türkiye'de!!!!!

2009-09-08T01:38:00.017+03:00

Bu nazar boncuğu, dün tesadüfen keşfettiğim blog sahibi ve henüz doğmamış bebeği için...Öyle keyifli öyle güzel ki annenin doğmamış bebeğine yazdıkları...hele bebişin ultrason resmi...Gönülden;sağlıklı bir hamilelik,sağlıklı bir bebek ve kolay bir doğum diliyorum onlar için...

Evlilik,çocuk doğurmak öylesine uzak ki benim için...Bunu sadece bir kere düşündüm ve son oldu zaten.Hele müstakbel damat adayının "henüz erken" diyerek kendi bebeğini kabul etmemesinden sonra bu düşünceye tamamen kapattım kendimi.(zaten bundan sonrasında da nişanı hemen attım)Bir müddet bebeğimi tek başıma doğurabilme ve yetiştirme düşünceleri gidip geldi beynimde ama babasızlığın ne demek olduğunu çok çok iyi bildiğim için vazgeçtim...Türkiye...Halen bunun zorluklarını yaşadığım anlar oluyor.Ben bu duruma çoktan alıştım,benimsedim ama maalesef yaşadığımız ülkede bu durumu benimsemeyen okadar geniş bir kesim var ki...İster şehirin en lüx semtinde yaşayın isterse köyde...hiç farketmiyor...kafalar benzer kafalar!!!Çoğu zaman insanların ikiyüzlülükleri midemi bulandırıyor.

Örneğin; benim burada ki arkadaşlarımın çoğu çocukluk arkadaşlarım...Çocukluğumun her yazı Erdek'te geçti ve sonrasında yani annem emekli olduktan sonra buraya yerleşti...iki yıl önce de ben...ama mesela çocukluk arkadaşlarım yanlarında kocaları var ise benimle muhattap olmazlar...e neme lazım, ben bekar bir insanım ve hatta onlara göre aranıyor da olabilirim:)Erkek arkadaşlarım ise eşlerinin ya da kız arkadaşlarının yanında tamamen "tanımıyorum" pozisyonlarına girerler ama yalnızken karşılaştıklarında birden bire değişiverirler.Çoğunun kafasında ki düşünce aynıdır "götürürmüyüm acaba".Hııı nereye güzelim,nereye götürürsün...bende hazır,amade seni bekliyordum :)Hepsi gözüme çok çok komik gözüküyorlar...

Sonra oturduğunuz apartmanda da size tuhaf bakanlar çıkabilir.İstanbul'da bir müddet 3 kız arkadaş birlikte oturuyorduk ki oturduğumuz semtte iyi bir semtti.3 kız arkadaşta çok çok iyi işyerlerinde çalışıyorduk ve çokta iyi anlaşıyorduk.Sırf apartman girişindeki zilimize Özlem-Ayten-Dilek yazdığımız için kapımıza o gece "Fuhuş" ihbarı ile polis gelmişti.Kapıyı açtığımız zaman gördüğümüz manzara hem çok komik hemde çok şaşırtıcı idi...2 tane polis,polisin arkasında apartmanda yaşayan komşularımızın kocaları ve onların arkasında da merdivene kadar sıralanmış sevgili karıları:)Hele bir amcamın söylediklerini hiç unutamayacağım...Ben o dönemde çok iyi bir Reklam Firmasın'da "müşteri temsilcisi" olarak çalışıyordum ve üzerime zimmetlenen araç arızalı olduğundan dolayı yaklaşık 10 gün boyunca Şirkette ki hangi araç boşta ise onun ile gelmişdim evime...e amcam da boş durmamış ve her aracın plakasını not etmiş.Ogün liste halinde polise uzatmıştı:)

Ha bir de gündemi değiştirmek için size bok atanlar çıkabilir...Bunu özellikle de hem cinslerimiz yaparlar...Özel ya da evlilik yaşamları ile ilgili bir haber çıktı ise ve üstelik bu haberde gerçeklik payı çok çok fazla ise konuyu,gündemi değiştirmek ve unutulmak için size bok atarlar ve bunuda çok iyi başarırlar.Öyle ya;başınızda baba,ağabey,eş... yok.Dolayısı ile ne derlerse haktır.Kızı bekar anası dul...al birini vur ötekine...

Erdek'e ilk geldiğim zaman hakkımda çok komik bir dedikodu çıkmış idi:)Şöyle ki;ben aslında İstanbul'da evlenmişim ve ayrılıp Erdek'e annemin yanına dönmüşüm ancak boşanma davam henüz bitmemiş çünkü eşimden çok yüklü bir tazminat istiyormuşum ve arasıra İstanbul'a gitmemin sebebide işte buymuş:)Buna benzer bir dedikodu İstanbul'da yaşarken de çıkmıştı ya...Büyükçekmece/Gürpınar'da çok keyifli bir eve taşınmıştım...Köykent Sitesi diye geçiyordu burası ve çok güzel bir site idi...Gerçi daha sonrasın da burada oturan insanlar beni tanımış ve aralarına kabul etmişti ama ilk zamanlar çok sıkıntılı günler yaşamış,dedikodu ve hatta iftira ile karşılaşmıştım...

Ha bazen şöyle de olabiliyor;Hani başımızda erkek yok ,baba yok,koca yok ya...e birde evde bol kedi ve köpek ile yaşıyorsanız..."ayyy yazık evde kalmanın sonuçları bunlar":) düşüncesi ile size "zavallı kızkurusu" muamelesi yapan,işi-gücü bırakıp size koca arayan tipler de çıkabiliyor:)"Ulem ben böyle çok mutluyum,özgürlüğümü seviyorum" diye avazınız çıktığı kadar bağıracak olsanızda onlar bunu kendilerine bir görev edinerek size müstakbel koca adayları aramaya devam ederler.Şimdiler de başımda böyle bir dert var ve artık kendisini görmemek için yolumu değiştirmek zorunda kalıyorum.

Amaaannn neden ben bu konulara girdim ki şimdi...Aslında tüm bunları yazmamın ve rahatlamaya çalışmamın sebebi aynı apartmanda ki komşumuzun bizi rahatsız etmesi ve bu durumun şiddete kadar ilerlemiş olması...evet evet "ŞİDDET"ten bahsediyorum.

Önce camımızın önüne koyduğumuz masa ve sandalyelerimiz parçalandı ve aynı gün hakaret,tehdit ve şiddete yönelik saldırıya maruz kaldım,sonra bahçemize zehir atarak köpeklerimizi öldürmekle tehdit edildik ve sonrasın da apartman içinde sıkıştırılarak yumrukla darp'a maruz kaldım...Darp sonunda burnum kırıldı ve yüzümde ciddi bir yara izi leke kaldı...2 genç çocuk görmüş ve polis çağırmışlar.Polisler geldiğinde her yerim kan içindeydi...Bu ayın sonunda önce "tehdit,hakaret ve mala zarar vermekten" dolayı ilk mahkememiz,sonrasın da ise "darp"tan dolayı ikinci mahkememiz var.

işte bu beni strese sokuyor ve isyan ettiriyor...Tüm bunları yaşamamın tek sebebi ise yeni aldığımız dairenin hemen yanında bu insanlara ait foseptik'in bulunması ve bundan dolayı annemin bu insanları önce zabıtaya sonrasında da mahkemeye vermesi.İşin komik tarafı ki; kendimi asla haklı çıkarmaya çalışmıyorum ama beni bilen bilir...Ne tartışmaktan ne de kavga etmekten hoşlanırım ki kavga etmeyi de bilmem zaten...Karşımda yüksek sesle konuşan,bağıran-çağıran biri olursa sinirlerim boşalır hemen...Zaten anlatamazsın ki kendini karşındakine o an,seni duymaz bile...o yüzden de "bu konuyu sonra konuşuruz" der ve döner arkamı giderim. Çözümü her zaman konuşmakta ararım ve bu komşulukta da hep köprü olmaya çalıştım.Biri annem diğeri ise 60 yaşında üstelik 2 yıl önce çocuğunu trafik kazasında kaybetmiş bir baba...Ancak gerçek olan birşey var ki bu insanlar yani bu adam ve eşi geldiğimiz ilk günden bu yana bizi çok hemde çok rahatsız ettiler...dedikoduları ile,iftiraları ile...Beni en çok üzen karakol da kendisini "ya beni sev ya beni döv" diyerek tahrik ettiğimi söylemiş olması ve bunu oturduğumuz sokakta bulunan diğer komşularımıza da yayması.Dedim ya;bu Ülke'de başınızda ağabey,baba,eş...gibi erkek modeli yok ise size bok atmak kolaydır.Polislerin bi sırtını sıvazlamaları kalmıştı oysa bu durumu bir başka Ülke'de yaşamış olsaydım,bu adam hemen oracıkta nezarete atılmıştı.Ama burası benim Ülke'm ve ben bu Ülke'den çoktan ümidimi kestim...Daha ilk olayda yani bu adam eşyalarımızı parçaladığı ve aynı gün üzerime yürüdüğünde,ileri de yapabileceklerinin ilk sinyalini vermiş ben de kendimi,ailemi koruyabilmek adına savcılığa gidip "Can güvenliğimden endişe duymaktayım" diye dilekçe vermiş olmama rağmen dilekçem Savcı tarafından kabul edilmemiş ve gerekçe olarak yüzüme karşı "ne yapacağız?koruma mı tutalım sana" diyerek abuk bir cevap verilmişti.

İki ucu boklu değnek...mahkemeye çıkıp "ben şikayetçiyim ve asla şikayetimden geri dönmeyeceğim"dersem ahhh aynı apartmanda oturuyoruz ve üstelik evime girebilmek için bu kişilerin kapısının önünden geçmek zorundayım.Bugün bunu yaptı ise ileride daha da kötüsünü yapabilir,Allah Korusun anneme zarar verebilir ki böyle bir durumda annemi kaybedeceğim kesindir.Çünkü yüksek tansiyon hastası ve bunu düşündüğümde hep "iyi ki bana zarar vermiş" diyerek şükrediyorum.Öte yanda;sırf bunları düşünerek "ben vazgeçtim,affediyorum" diyecek olursam...nasıl affedebilirim ki???Tam da sevgili arkadaşım,biricik meleğim bu konu üzerine bir CD çıkarmışken,cuk oturdu yaşadıklarım üzerine hissettiklerim.Affetmek ama nasıl ve nereye kadar????Bazen sadece iki yüzlülerden değil,erkeklerden de iğreniyorum.Kafaları ya iki bacak arasına çalışır ya da şiddete.Ama kıçları şıkıştı mı kaçacak delik ararlar....bilekleri kuvvetlidir çoğunun ama yüreklerine ve beyinlerine bakacak olursanız kocaman sıfırdırlar...Hele bazıları kollarını yana aça aça kabadayıvari yürürler,sokak ortasında elin karısının kızının gözünün içine baka baka uzuvlarını kaşımaktan utanmaz ama konu kendi karıları ya da kızları olduğunda dünyayı ayağa kaldırırlar,ciğerlerinde ki tüm pislikleri iğrenirmisin,iğrenmezmisin diye düşünmeden sokak ortasına fırlatıverirler ve tüm bunları "Erkeklik" göstergesi olarak sergilerler....Hay sizin erkekliğinize...

İşte böyle zamanlarda isyan ediyorum...iyi ki seni doğurmamışım .Özürdilerim...çok özürdilerim....ama bu senin için en doğrusu idi.Çok üzgünüm.

Çiçeklerin Dünyası

2009-09-06T23:12:00.007+03:00

Konu kitaplardan çiçeklere dönmüştü ya,bu yıl bende bahçemi güzelleştirebilmek için oldukça çaba gösterdim;

Evimiz bahçe katı ve yaklaşık 15-20 m2 bahçemiz var.Evin bizden önceki sahibi yazlıkçı olduğundan dolayı yeteri kadar ilgi gösterememiş bahçeye ve bende tüm kış bahçemizi güzelleştirebilmek için planlar yaptım.İlk planım bahçemizi çim ile yeşillendirmek idi ve internet'te yaptığım araştırmalara istinaden Nisan ayın'da çimlik alan için gerekli tüm malzemelerimi alarak işe koyuldum.Zor hem de çok zordu.Önce toprağı belledim ki daha önce bunu hiç yapmamıştım ama burada zeytinlikleri olanlar bu işleri çok iyi biliyorlar ve nasıl bellememem gerektiği konusunda bilgilerini paylaştılar benimle.Ancak bahçenin toprağı daha önce hiç bellenmemişti ve dolayısı ile taş gibiydi.Gerçekten çok zormuş ve günlerce ağrılar içinde kıvrandım.Belleme işi bittikten sonra mil,toprak,gübre karışımını bahçeye eşit şekilde yaydım ve sonrasında da çim tohumlarını serptim.Çim tohumlarını serptikten sonra da tekrar toprak ile kapatarak hergün düzenli olarak suladım.Çimlerim çıktı çıkmasına ama serpme işlemini yanlış yaptığımdan dolayı yamalı oldu.Kimi yer çim kimi yer toprak.Sonrasında da hevesim kaçtı ve olduğu hali ile bıraktım.Gerçi çok kötü durmuyorlar ama bence işi bilen iyi bir bahçevanın el atması gerekiyor.Artık kabul ediyorum;her işin bir ustası varmış.

Seralar'dan çeşit çeşit çiçekler aldım.Begonviller,melisalar,gardenyalar,mineler...Önceleri aldığım çiçekleri bahçeye ektim ancak anladığım kadarı ile toprak çok verimli değil ve baktım çiçeklerim solmaya başladı bende saksı ile devam edip çimsiz kalan alanlara yerleştirdim.Birde şu ablamı yerleştirdim...tamam oldu işte:)

Yalnız seralardan aldığım çiçeklerin bazıları ya bahçeyi,yeni alanlarını sevmediler ya da bu seracılar çiçekler güzel gözüksün diye bir şeyler yapıyorlar ya da evet kabul ediyorum ben acemiyim.Çiçekler ile, toprak ile uğraşmak benim için çok yeni ve bundan dolayı da yanlışlarım oluyor elbette..

Bahçe ile uğraşmaktan,çiçeklerin dünyasına girmekten çok keyif aldım ve bunun öyle basit,kolay bir şey olmadığını da öğrendim.Örneğin; benim çiçekleri sulama yöntemim tamamen yanlışmış ya da her çiçek her yerde büyümezmiş.Bu konuda bloglardan yararlandığım gibi aylık çıkan "EvBahçe" dergisinden de çok yararlanıyorum ve bu ayki sayıda yer alan bilgilerin birkaçını paylaşmak istedim...Ben bu hataların tümünü yaptım valla ama artık akıllandım:))

Sardunyaları sularken bitkinin yaprak ve dallarının ıslanmaması gerekiyor.Çünkü Sardunyalar,bakteriyel hastalıklara karşı oldukça hassastır.
Güllerinizin devamlı olarak açmalarını istiyorsanız,üzerlerine solmuş çiçekler bırakma hatasına düşmeyin.
Gazete kağıtlarını atmayın.Gazete kağıtlarınızı organik gübre yapımında kullanabilirsiniz.
Çimlerinizi akşam saatlerinde sulamayın.En iyi sulama öğlen vakti yapılan sulamadır.
Bitki alanlarındaki toprak yüzeyleri açıkta bırakmayın.Bu alanları açıkta bırakırsanız güneş onları kurutur;bu da,daha fazla su harcamanıza neden olur.
Olgunlaşmamış organik gübreleri kullanmayın.Olgunlaşmış gübre,kokusuz toz halinde kahverengi ya da siyah renkte olur.

Daha 20 tane madde var ve hepsi birbirinden değerli bilgiler.Bir de dipnot;bu yakınlarda yapı marketlerden birine gidecek olursanız eğer Eylül'e aşık "Fener Çiçeği" tohumundan alın bahçeniz için.Erdek'te böyle bir imkanımız yok maalesef...

Bu arada ben bu yazıyı yazarken burnuma, buram buram, mis gibi melisalarımın kokusu geliyor.Hayvanseverler iyi bilirler bu duyguyu;kedilerim-köpeklerim benim evlatlarımdır.Şimdi ise çiçeklerim...Açtıkları zaman seviniyor,soldukları zaman üzülüyorum.İhşallah,ihşallah bu yıl iyi bir bahçevan bulup, bahçemi sıfırdan yaptırtacak sonra da İstanbul'a gelip tüm yapı marketlerini dolaşacağım...Ben yeniyıl dileğimi şimdiden tuttum.:)

Dip : Siz de toprağınızın çok kaliteli olmadığını düşünüyorsanız,bu yazıyı okumanızı tavsiye ederim.

Konu karıştı...başlık bulamadım:)

2009-09-03T23:10:00.030+03:00

"Hobilerimin arasında kitap okumak,..."gibi basit değildir kitaplarım ile olan yoldaşlığım.İstanbul'dan ayrılırken getirdiklerim; sadece can dostum köpeğim,kıyafetlerim ve kitaplarım idi ve hatta bir tek bavula sığdıramadığım için koca bir koli yapmış ve kargo ile yollamak zorunda kalmıştım.Onun dışında ki herşeyi,hem de herşeyi benim için önemsiz,değersiz olduğu için ihtiyacı olan insanlara dağıtmayı tercih etmiştim...Ne önemi vardı ki beyaz eşya'nın,çalışır tekrar alırdım yada ne önemi vardı koltuk takımı'nın,yatak odası takımı'nın...belki çok çok daha iyisini alırdım ama kitap öyle mi?Robin Sharma'nın "Ermiş,Sörfçü ve Patron" adlı kitabında ki şu paragraf kitaplarıma olan bağlılığımı çok daha net ifade etmemi sağlayacaktır...

"Bir kitapta okuduğun bir fikir hayatını değiştirme gücüne sahiptir.İşin püf noktası o tek fikrin hangi kitapta olduğunu bilmiyor oluşumuz..."

Çalıştığım Otel'de haftalık iznim yok idi ki Erdek'te hizmet veren Oteller sezonluk olduklarından dolayı "az eleman,çok iş" zihniyeti ile full time çalıştırırlar ancak dinlenebilmek ve kendi dünyamı yaşayabilmek için kendime muhakkak zaman yaratabiliyor ve böyle anlarda ya keşfettiğim saklı bahçelerimin birine ; sırtımda açılır-kapanır sandalyem,bir elimde içinde 2-3 birası bulunan soğutucum ve diğer elimde kitabım ile yerleşiyor yada içinde her rengin her kokunun hakim olduğu seralardan birine giderek Yaradan'ın mucizelerini şaşkınlıkla ve şükranla seyrediyordum.

Seracılar artık beni tanıyor ve ne zaman geldiğimi görseler beni benimle başbaşa bırakıyorlardı.Beni gördüklerinde bir şeyler satabilme telaşına düşmüyorlardı çünkü biliyorlardı ki minikte olsa giderken muhakkak bir çiçek alacaktım.Ben oralara her gidişimde kendimi Yaradan ile başbaşa hissediyor, her gördüğüm çiçekte,her aldığım kokuda onu yüreğimde hissediyordum.Oysa ben bu harikaları, yaşamımın her anında görmüştüm...yanlarından geçerken renklerinin güzelliklerine bakıp,kokularını içime çekmiştim ama bu kadar.Ne çok şey kaçırmışım....ben aslında onları yeni farketmiştim...Elif Şafak'ın "Aşk" adlı romanında yazdıkları geliyor aklıma;

" Kuş görsem Süleyman gelir aklıma;balık görsem Yunus."

Ben de gördüğüm her çiçekte,her ağaçta Hakk'ı andım...yeni açan tomurcukları tek tek öptüm,mor salkımların,melisaların kokusunu içime çekerken şükrettim...Yaşam ne kadar harikulade,ne kadar renkli...

Aslında konu bambaşka olacaktı ama nereden nereye geldim...Hadi böyle olsun:)

Bugün...

2009-09-01T01:06:00.005+03:00

Kurduğum bütün hayaller "On Numara"dan bir kuruş çıkmadığını öğrenince yıkıldı yine:))Hayır eğer çıkmış olsaydı Erdek'te bulunan küçücük hastaneye şırınga bağışında bulunacaktım.O kılçık hemşireden Şirin hatunu yüzünden bir yığın laf yedim...ah ahhh bi çıkaydı şu para...

Şimdi bugün lohusa anne yani benim biricik kedim Şirin hatun saat tam 10:00'da sokaklarda sürtmek amacı ile dışarıya çıktı.Bebekleri de olsa bunu hergün düzenli olarak yapıyor ve sonra tekrar gelip bebekleri ile vakit geçiriyor.Ben de o dışarıda iken köpeklerimi alıp çay bahçesine gittim ama eve geldiğinde kolayca içeriye girebilsin diye camı açık bırakarak çıktım.İstanbul'da olsa bu mümkün olmazdı tabii ama burası Erdek, o yüzden cam-kapı açık çıkabilirsiniz burada.Neyse yaklaşık 2 saat sonra eve döndüğümde Şirin hatun henüz gelmemişti ama geleceğinden emin olduğum için kitabıma daldım.Ancak saat 13:00 a doğru halen gelmediğinde yavaş yavaş panik olmaya başladım ki bu arada bebeklerde acıkmaya ve seslerini çıkarmaya başlamışlardı.Şirin'i aramak üzere sokağa attım kendimi ve bir annenin çocuğunu çağırması gibi bende sokaklarda "Şirin,Şirin" diye seslenmeye başladım.Yaklaşık bir saatlik arayıştan ve insanların soruı işaretli bakışlarından sonra kafamda her türlü kötü,olumsuz senaryolar ve endişelerle eve geri döndüm.Şirin yaklaşık 5 saattir yoktu ve bebeklerde iyiden iyiye acıktıklarından dolayı artık sesleri çığlığa dönüşmüştü.Onların seslerini duydukça kafamda çok daha kötü senaryolar oluşturuyor ve iyice panik oluyordum.Hani köpek olsa bakabilirim ama kedi yavrusu...öyle çok acemiyim ki bu konuda.Aklıma önce biberon almak geldi ama ah işsizlik ve beraberinde parasızlık...üstelik annemde yok...bende bildiğim tüm çocuklu komşuların kapısını çaldım;

-Afedersiniz rahatsız ediyorum ama acilen bir biberona ihtiyacım var.Sizin çocuğunuza ait kullanmadığınız biberon var mı acaba?
-Ne için gerekli idi komşu?(hayır bizim milletimiz böyledir önce öğrenir sonra yardım eder eğer ederse)
-Şey benim kedim doğurdu da 4 tane yavrusu var ama bu sabah bir çıktı birdaha gelmedi bebeklerde çok acıktı o yüzden arıyorum biberonu.
-Yok kardeşim yok bende önemli birşey zannetmiştim allaalla....cıkcıkcık

Tabii bazılarına göre önemli değildir bir başka canlının aç-susuz olması!!!

Hayır aksilik ya annem de evde yok ve elim kolum bağlı kaldım ortada.Sonra aklıma şırınga ile süt vermek geldi ki bebişlerin çığlıkları okadar çok yükseldi ki bir an önce bulup doyurabilmem gerekiyordu.Özellikle şu üstte resmi görülen güzel var ya hiç öyle göründüğü gibi melek filan değil:))bir yavru kedide böyle bir çığlık olabilir mi?

Neyse şırınga alacak parada olmadığı için aklıma hastane geldi ve koştum oraya.Gördüğüm ilk hemşireden rica ettim kullanılmış bile olsa acilen bir şırıngaya ihtiyacımın olduğunu söyledim.Görmez olaydım o hemşireyi...Aynı soru tekrar soruldu elbette;

-Ne için istiyorsun?
-Garip gelecek belki size ama minik kedi yavruları var ve onları acilen doyurabilmem gerekiyor
-Eczaneler de 1 liraya satılıyor alsana oradan...bedavaya mı konmaya çalışıyorsun sen?
-ya yok yanlış anlamayın üzerimde hiç para yok annem de dışarıda...ben yeni istemiyorum kullanıp çöpe attıklarınızdan istiyorum...
-Tamam tamam sana bir tane yeni veriyorum ama bak tekrarı olmaz ona göre...ilk ve son...hadi al git neyi doyuracaksan doyur...

Allah seni bildiği gibi yapsın süslü hemşire emi:)))Başıma ne geldi ise bu Şirin hatunu yüzünden geldi...Gurur murur hepsi yerlerde idi...Hayır bebekler olmasa cevabımı verip döner arkamı çeker giderdim ama kulaklarımda "miyavvvvvvvvvv" diye çığlıklar varken cevap mevap veremedim ki...

Bu arada saat akşam 17:00 de olmuştu yani...koştura koştura eve giderken dua da ediyordum bir yandan...Şirin gelmiş olsun diye...Yok gelmemişti ve hemen sütü hazırlayıp şıranga ile emzirmeye çalıştım.İstemediler yada ben beceremedim ve en sonunda onlarla birlikte bende ağlamaya başlamışken saatlerdir görmek istediğim canım kedimi gördüm...Bebekler anneleri geldi diye delirdiler,ben hem kedim geldi hem de bebeklerin karınları doyacak diye çıldırdım...

Şu an hepimiz çok mutluyuz sadece benim gururum kırık:))Ah ahhh bi çıkaydı şu para...

Hoşgeldiniz...

2009-08-30T02:00:00.013+03:00

Günlerdir eve gelmemenin sonucu...3 melek.:)Doğum tarihleri 14.08.2009...

Bugün 17. günlerindeler ve artık sesleri duyabiliyorlar...gözleri de açıldı üstelik...tek problemleri;yürümeye çalıştıklarında kafalarını bir türlü sabit tutamıyor olmaları...Onun dışında yaşam şimdilik onlar için harika...tabii sadece onlar için değil,Şirin için de harika...Mutluluğu her halinden o kadar çok belli oluyor ki..

Bir de aralarına 3 gün önce katılan süt kardeşleri var:))

İnsan eli değdiğinden dolayı annesi tarafından terk edilen bu yavruya bizim Şirin annelik yapıyor.Göbek bağı daha yeni düştü...Bizimkiler onu çok çabuk aralarına kabul etti etmesine ama bir tek meme konusunda anlaşamıyorlar...Bu yavru aralarında o kadar minik kaldı ki eğer kendisine yer açabilirse ki bu konuda oldukça inatçı işte ozaman kaptığı memeyi kimseye bırakmıyor...

Evdeki diğer 4 ayklı sürü sanırım onun anne olduğunun farkında ve asla rahatsız etmiyorlar...Garip ki oda onlardan rahatsız olmuyor...Aynı evin içinde yaşadıklarından dolayı olsa gerek,birbirlerine güvenmeyi öğrenmişlerdir belki de....
Ben şimdilik bu güzelliklerin büyümesini izliyorum mutlulukla...Meme savaşlarını,yürümeye çalışırken gösterdikleri mücadeleyi,annelerinin mutluluğunu...teşekkürler melekler...iyi ki geldiniz...hoşgeldiniz:)

Pınar Otel...

2009-08-22T01:59:00.018+03:00

2007 yılında,İstanbul'dan Erdek'e gelişimden hemen 15 gün sonra çalıştım ilk olarak burada.2007 Ağustos 01 iş başı,Ağustos 15 firar:)Çok yoğun,çok kalabalık ve bir o kadar da deneyimsiz personel ve sistemsizdi...Ukalalık olarak anlaşılmasın ama hem Turizm mezunuyum hem de The Marmara,İzmir Hilton ve İzmir Princess gibi 5 yıldızlı otellerde çalışarak rezervasyon,reception ve satış konusunda oldukça deneyim kazandım.

Firarım dan yaklaşık 1 ay sonra tekrar işe başlamam için çağırıldım.2007 15 Eylül'de sil baştan yine Pınar Otel de çalışıyordum.Personelin çoğu gitmiş,yaz sezonu kapanmış ve kış sezonu için hazırlık yapılıyordu.Erdek'te kış sezonu uzundur ve yaz sezonu ise sadece 2 yada 3 aydır.Burada ki Oteller kışın genellikle İstanbul yada Bursa'dan gelen hafta sonu tatilcilerini ağırlar ve hafta içini boş geçirirler.Pınar Otelde de böyle idi.Hiç müşterinin gelmediği ve hatta hiç telefonun çalmadığı günler oldu...Çok hem de çok soğuk şartlarda çalıştığımız günler de oldu ama gerek işletmeci gerekse kış sezonunda çalışan 5 arkadaş vazgeçmedik reklamımızı yapmaktan,gelen misafirleri en iyi şekilde ağırlamaktan...2008 Mart ayına girdiğimizde yaz sezonunun yakınlaşıyor olmasından dolayı hepimiz üzerimizden kış ağırlığını atmak üzere iken Otel'in tadilata alınacağı haberi ile önce ben çıkarıldım.Çok önemli değildi ama koca bir kış ayını ve üstelik en zor şartlarda geçen bir kış ayını geçirmiştim ve yaz sezonunu bekliyordum.Dolayısı ile kırgındım...evet çok kırgın ve kızgındım...İşsizliğim çok sürmedi ve hemen 15 gün sonra başka bir Otel de Eylül 2008'e kadar çalıştım.İş konusunda şanslı olduğuma inanıyorum çünkü "önce biraz dinlenmeliyim" derken bir başka yerden teklif alarak Şubat 2009'a kadar çalıştım.

Şubat 2009'da ise tekrar Pınar Otel'den çağırıldım...Gitmekle gitmemek arasında çok bocaladım ama ben bu Oteli çok seviyorum...Burası ile aramda garip bir bağ var...Bu Otel'i gerçekten çok seviyorum.Bundan dolayıdır ki yaptığım hiç bir işten gocunmadım ve gerektiği zamanlar da gece yarılarına kadar çalıştım.Neler yapmadım ki:))Şubat ayından Mayıs ayına kadar 3 eleman çalıştık.Bir garson,bir aşcı ve ben...Yeri geldi garson yeri geldi aşcı oldum.Yei geldi oda temizledim yeri geldi bulaşık yıkadım ve hatta kazan dairelerini yaktım ve bunları yapmaktan hiç gocunmadım...Şimdi olsa yine yaparım...dedim ya ben bu Oteli çok seviyorum.

Mayıs ayı itibari ile personel alımına başlanarak yaz sezonu hazırlıklarımızı hızlandırdık.Beklenilen yoğunluk olmadı ama özellikle hafta sonlarını full geçirdik.Resepsiyon'un dışında muhasebe ile de ilgilendiğimden dolayı özellikle hafta sonları sabahtan başlayarak gece yarılarına kadar çalıştım...hiç yorulmadım,tam tersi çok keyif aldım...

Ramazan'ın gelmesi ile müşteri sayımızda da çok önemi bir düşüş oldu...Özellikle bugün sadece son kalan müşterilerimiz değil 3 aydır omuz omuza çalıştığım mesai arkadaşlarımda vedalaştılar birer birer...Kış sezonu Otel yine açık olacak ama 3 yada 5 personel ile...Hepimiz çok fedakarlıkla çalıştık...Otel'de konaklayan müşteri yada işletmeci bunu farkedememiş olsa bile ki en büyük kızgınlığım işletmecinin bunu farketmemiş yada görmemiş olması;hepimiz elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışarak gerektiğinde12 saat gerektiğinde 20 saat çalıştık...

O kadar güzel dostluklar kurdum, o kadar harika insanlar ile tanıştım ki bu yaz burada...Pınar Otel yaklaşık 35-40 yıllık bir Otel ve Türkiye de ilk "yıldız"almış oteldir.Pınar Otel'in müşterileri bilirler ki burası aynı zamanda yıllar yılı Vehbi Koç'u ağırlamış bir Otel'dir.Buranın doğası bambaşkadır.Erdek'de insanlar sıcaktan bunalmışken burada püfür püfür rüzgar eser...Hatırlıyorum da bu Otel'e ilk iş görüşmesine geldiğimde ve Lobi'ye girdiğimde "ne biçim Otel burası"diye düşünmüştüm ama plaja ve bahçeye açılan kapıya çıktığımda ve sahip olduğu o harika doğasını gördüğümde "cennete açılan kapı" demiştim kendi kendime...Bu yüzdendir ki Otelin çoğu müşterisi sabittir ve hatta çoğu 15-20 senedir tatilini burada geçirir...Burada çekilen her fotoğraf her kare şiir gibidir...

Bugünlerde sezonun bitmesi ile bende işsiz kalabilirim ama işsiz kalmaktan daha ziyade Pınar Otel'den ayrı kalmak üzüyor benim.Özellikle bu kış ve bu yaz çok emeğim geçti burada...

Umarım birgün buraya yolunuz düşer ve bir fotoğrafta siz eklersiniz.

Evimiz "mis" gibi kokuyor...

2008-10-13T13:09:00.019+03:00

Adı Şımarık...henüz 4 aylık...4 ay önce ağzı bağlı bir torba içinde, çöptenekesi'nde bulundu.Torba içerisine koyup çöptenekesine atanlar belki iyi insanlardı...hani belki onun öldüğünü filan sandılarda torbaya koyup birde ağzını bağlayıp bıraktılar çöpe...belki de vicdanlarını ve insanlıklarını bir yerlerde bırakıp unutanlardandılar...kimbilir...

Yaşayabilmesi için çok mücadele verdik ve oda bizi utandırmadı...yaşamı seçti...Şimdi evimizin en küçüğü,en haylazı,en oyuncusu,en sevimlisi olarak oradan oraya zıplıyor.

Şirin'e yapamadıklarımı ona yapıyor ve mıncık mıncık mıncıklıyorum.Hiç şikayetçi değil bu durumdan çünkü hırpalanmayı çok seviyor.Ama evin diğer fertleri için aynı şeyi söyleyemeyeceğim...

Mesela Pokiş artık yorgan altında saklanarak uyumayı seçenlerden çünkü en sevdiği oyunlardan biri köpeklerin kuyrukları ile uğraşmak yada uyurlarken tepelerine zıplamak...Aslında Şirin'in evi terkedip günlerce gelmemesinin sebebide kendisi.

Annem ise herdefasında "atacağım onu"diyor ama koynunda ısıtmaya çalıştığı günleri hatırlattığım zaman ise gözleri doluveriyor hemen...

Buda Duman...Arka ayakları bir motorsiklet tarafından ezilmişti geldiğinde...Sürücünün bir kabahati yok...Motorsikletin lastiğinin önüne kıvrılıp yatmış ve adamda onu görmeyince arka ayakları ezilmişti...

İlk zamanlar çok kötü durumdaydı...arka ayaklarını sürüyerek yürümeye çalışıyor,tuvaletini olduğu yere yapıyor ve sürekli ağlıyordu...başına gelen elbetteki onu çok korkuttuğundan olsa gerek ilk zamanlar yere inmek istemiyor ve sürekli koltuk üzerinde oturuyordu...

Erdek'te tam donanımlı bir veterinerimizin olmaması bu tip kazalarda işimizi çok zorlaştırıyor ama Duman şanslı idi...Sevgimizle,ilgimizle,telefon ile aldığımız veteriner destekleri ile kısa zamanda iyileşti ve oda diğerleri gibi koşmaya,ağaçlara tırmanmaya başladı...Kuyruğunda açık bir yarası kaldı ve eğer yara kapanmaz ise kuyruğu kesilebilinir.Olsun...yeter ki iyi olsun...biz onu kuyruksuz da severiz...

Şuan,yaklaşık 1 haftadır derneğimizde kalıyor çünkü benim melek Pokişim de onun haline üzülmüş ve kedi-köpek ayrımı yapmadan ona kendi yavrusu gibi sahip çıkmıştı.Onu koynunda uyutuyor,yaralarını yalıyor,sokaktan eve geldiği zaman hemen onu arıyor,göremediği zaman ise garip sesler çıkartarak onu çağırıyordu.Ancak Pokiş bu işi oldukça ciddiye aldı ki bir müddet sonra göğsünden süt gelmeye başladı...ve ne kadar kızsakta,engellemeye çalışsak da onu gizli gizli emzirdi.Bundan dolayı da birbirlerini unutana kadar Duman'ı derneğe götürmeye ve orada bakmaya karar verdik çünkü şuan Pokiş'in göğüsleri ciddi bir şekilde yara olmuş ve iltihap yapmış durumda...

Buda Çınarımız:))Biz koymadık bu ismi...yeni ailesi isminin "Çınar" olmasına karar verdi.Bizimle birlikteliği 4 hafta sürdü ve 4 hafta boyunca elimizde viledalarla dolaştık.Yavru köpeğin zorluğuda bu maalesef.Öyle kedi yavrusu gibi hemen tuvalet eğitimi alamıyorlar ve öğrenene kadar neresi denk gelirse yapıveriyorlar.Gerçi ona özel yer yapmış ve ve gazete kağıtları ile doldurmuştuk zemini ama bazen dayanamıyor aramıza alıyorduk ve işte o zaman vileda ile çamaşır suları devreye giriyordu.Yeni ailesi onun Pitbull olduğuna inanıyor:))Biz "Kırma" diye diretsekte kabullenmek istemiyor.Çınar,bizimle birlikte kaldığı sürece kedi ile,köpek ile,insan ile dostluğu öğrendi,sevgiyi öğrendi...ve varlığı ile bizi çok mutlu etti.

Bazı insanlar,vicdanlarını ve insanlıklarını bırakıp bir yerlerde unuttukları sürece hayatımıza giren kedi-köpek sayısı hep böyle bir inip bir çıkacak...Bazı insanlar "özlerini" hatırlayana kadar evimizin kapısı her "can"a açık olacak...

Geçenler de köpeklerimle birlikte sahili dolaşırken iki kişinin kendi aralarında ki konuşmalarına şahit oldum...gerçi onlarda benim duymamı isterlercesine yüksek sesle konuşuyorlardı...kadın kocasına "bunların evi kokuyordur" diyordu...gülüp geçtim elbette...evet doğru...bizim evimiz kokuyor... bizim evimiz mis gibi sevgi ve dostluk kokuyor...darısı o kokuyu henüz öğrenememiş olanlara...

Sevgili annem,sevgili kedim,sevgili bilgisayarım...

2008-09-26T00:03:00.006+03:00

Kocaman kız oldu benim güzeller güzelim...ağacın dalında kendi kuyruğunu yakalamaya çalışırken çok komik gözüküyor...biaralar evden dışarı adımını atmıyordu hatun çünkü bir başka kediden fena halde dayak yemiş ve özgüvenini kaybetmişti:))önceleri üzülmüştüm ama biraz da iyi oldu...sabah çıkıp gece yarısı eve gelir olmuştu artık...nerelerde dolaştığı neler yaptığı belli değildi...aaa ne bu kardeşim böyle, otel mi burası...(annem gibi konuştuğumu hissettim birden)

Çok şükür buradayım...Bilgisayarımın başında,sayfamda yada sevdiğim arkadaşlarımın sayfasındayım yine...Yaklaşık 10 gündür bilgisayarım bir bavulun içinde idi...En son, bilgisayarımı kocaman bir bavula konmuş,annemin elinde götürülürken gördüm .Kendisi ile aramız bozuktu da...yeni barıştık.:))Ah be annecim...hadi bana kızdın,yada küstün...anladık ama o koca bilgisayarı ben uyurken ne arada söktünde elbise gibi tüm parçalarını bavula sıkıştırıp götürdün...yada neden götürdün?

Yok yok...artık kabul ediyorum; 50 yaşına da gelsek onların hala küçük çocuklarıyız işte...kendi kafasına göre cezalandırdı beni işte:))Seviyorum bu kadını...hemde çok seviyorum.

Tatildeyim...devam

2008-09-12T18:59:00.014+03:00

Hani şu aralar tatildeyim ya...3 ay boyunca elime alamadığım kitaplarımı yada yapamadığım Reiki çalışmalarımı tekrar hatırladım.Bu yüzden , vaktimin bir kısmını da bu üçlü ile geçiriyorum.

"Reiki Pratik Kullanma Kılavuzu"...sevgili hocam Serap Hanım'ın yazdığı bu kitap Reiki çalışmalarımda bana çok yardımcı oluyor.

Diğeri ise... Çekim Yasası ile ilgili sorularıma cevap bulabildiğim ve okuması son derece keyifli bir kitap.Açıkçası onu elimden düşürmüyorum.Aklıma ne zaman bir soru gelse hemen cevabını bulabiliyor ve hatta bazen tekrar tekrar okuyorum.

Nil Gün tarafından hazırlanan Cd ise ;şuan benim ciddi favorim.Sabah-akşam dinliyorum. Çakra meditasyonu,bedenimizdeki enerji tıkanıklıklarının açılmasını amaçlıyor ve cd'nin ilk bölümü çakra merkezlerini açmaya yönelik imgelemeler ve olumlamalardan oluşuyor.İkinci bölüm ise bilinçaltına yönelik ; çakra merkezlerini uyarıcı,müziğin içerisine gizlenmiş subliminal mesajlardan oluşuyor. Bilinçli zihnimiz müziğin içine gizlenen olumlu mesajları yakalayamıyor ancak bilinçaltımız tüm bu mesajları algılıyor ve bilinçaltı programımızı bilinçli isteğimizle uyumlu hale getirebiliyoruz.

Cd'nin ikinci yüzünü dinlerken aynı zamanda Reiki standart el pozisyonlarını çalışıyorum.Önceleri,özellikle ilk uyumlamayı aldıktan sonra... belki birazda yeni birşeyler öğrenmiş olmanın ve hemen sonuca ulaşabilme çabasına girmemin telaşı ile bir müddet sonra Reiki çalışmalarını yapmak düşüncesi bile beni gerginleştirmeye başlamıştı.Çünkü,dikkatimi an'a vermekten ziyade daha çok bundan sonrasında hangi hareketi yapmam gerektiği yada 3 dakikanın dolup dolmadığı ile ilgileniyordum.Cd'nin ikinci yüzünü dinlediğim ilk gün kendimi tamamen yaptığım işe odakladığımda ise vaktin nasıl geçtiğini anlamadım bile ve o gün çalışmalarımı bitirip bloglar arası dolaşırken sevgili meleğimin yeni yazısı ile karşılaştım.

"Yaşadığımız an’ın farkında olup, yaptığımız eyleme konsantre olmalı ve yaptığımız / yaşadığımız her ne ise tadını çıkarmalı, keyfine varmalıyız"diyordu ve yine çok doğru söylüyordu...

Tatildeyim...

2008-09-11T23:50:00.013+03:00

Okulların açılması ile birlikte Erdek yaz sezonu'nu kapatmış oldu.Bu yıl, turizm'den esnaf ve otelciler aradığını bulamadı maalesef.Temmuz 15'den Ağustos 30'a kadar yani topu topu 45 gün bir yoğunluk oldu ancak bu kimsenin yüzünü güldürmedi.

Ramazan'ın başlaması ve sezonun kötü geçmiş olmasından dolayı çalıştığım otel'de 2009 yaz sezonuna kadar kapılarını kapatmaya karar verdi ve tabii benim tatilim de şimdi başlamış oldu.Hernekadar sezon kötü de geçmiş olsa çalıştığım otel oldukça yoğundu ve 3 ay boyunca 7/24 saat hiç durmaksızın çalıştım.Çalışmak; ne olursa olsun güzel...hele bir de işini severek yapıyorsan eğer saatlerin,günlerin nasıl geçtiğini anlamıyorsun.Çalışırken "şimdi evde olup yatmak vardı" diyorsun ama bünyen bu tempoya alıştıysa, 2 gün sonra kıvranmaya başlıyorsun..."şimdi ne yapacağım?" Gerçi ben henüz bu soruyu kendime sormaya başlamadım...dedim ya tatildeyim:))

Erdek'in Eylül ayını çok seviyorum...Tatilcilerin gitmesi ile birlikte ortalık emekli olmuş ve dönmek için havaların soğumasını bekleyen "sakin" yazlıkçılar ile Erdek'te yaşayanlara kalıyor.O kalabalık,gürültü,telaş...birdenbire yok oluyor ve sakinliği seven biriyseniz , gerçekten de dinlenebiliyorsunuz.Zaten ben tatilcilerin telaşını oldum olası anlayabilmiş değilimdir.Herşey "bir an önce olsun" peşindedirler...biran önce güneşlenelim,biran önce denize girelim,güneş battı hadi biran önce duşumuzu alıp giyinelim,biran önce yemek yiyelim,tamam doyduk biran önce diskoya-bara gidip eğlenelim...hele eğer Otel'de kalınıyorsa bu biran önceler yerini alelacelelere bırakır..."hadi çabuk kalk saat 10:00 'da kahvaltı bitiyormuş acele edelim" yada "acele et akşam yemeği servisi başlamış...yetişelim"...

İstanbul'da yaşadığım ve çalıştığım zamanlarda da tatil proğramlarımı Nisan yada Eylül ayına göre planlardım hep.Kargaşadan,gürültüden,telaştan uzak kalıp dinlenebilmek için...Şimdi de aynı şeyi yapıyor ve çok keyif alıyorum bu durumdan.Sabahları köpeklerimle birlikte deniz kenarında yürüyüş yapmak,şezlongumu alıp deniz kenarında oturmak,kitap okumak,yüzmek ve tabii ki güneşin resmini çekmek...Gürültü yok,kalabalık yok...herşey okadar sakin,o kadar güzel ki...

Bu arada kalabalığın uzaklaşması ile birlikte Erdek yeni ziyaretçisine de kavuşmuş oldu.Hemen yanda fotoğrafını gördüğünüz arkadaşın ismini "Ali" koydu bizim balıkçılar.Her halinden henüz yavru olduğu çok belli oluyor ve balıkçılar "Pelikan Osman"'dan sonra ona gözleri gibi bakıyorlar.

İyidir Erdek balıkçıları...bir kere çok keyiflerine düşkündürler...yiyecekleri denizden,salata ve meyvaları topraktan,rakıları ise marketten borçla da olsa keyiflerinden asla ödün vermezler ve yanlarından geçipte selam veren herkesi ve herşeyi "buyur"ederler.Tezgahlarının başında dolaşan kediler,teknelerinin içinde uyuklayan köpekler daimi misafirleridir ve asla "git" demezler.

Hazır, misafir ve misafirlikten bahsetmişken bizim evde de şu aralar misafir sayısı artmış durumda...gerçi misafirler mi yoksa kalıcılar mı orası meçhul ama bana kalıcılar gibi geliyor.

Neyse bu konuya yarın devam ederim...uykum geldi:))

Bir bilen var mııııı?

2008-09-10T13:17:00.007+03:00

Oysa çok heveslenmiştim.Onu kaldırdığım yerden özene bözene tekrar çıkartmış ve içini-dışını tekrar tekrar silmiştim.Hatta şöyle bir yaratıcı imgeleme yapmış; sıcak ekmeğin üzerine tereyağ-bal sürerken hayal etmiştim kendimi ve yine hatta yetmemiş bu imgelemeyi gerçek yapabilmek adına cebimdeki bitmeye yüz tutmuş para ile markete gidip tereyağ-bal almış...sonra ağaçlardan yere düşen ceviz tanelerini görüp bu sıcak ekmek-terayağ-bal hayalimin arasına birde ceviz yerleştirmiş ve üşenmeyip düşen cevizleri toplayıp kırmış idim.

Herşey hazırdı yani...gerçi kullanma kılavuzu kayıp idi ama olsun aklımda kalmıştı biraz...hem internette de tarifler vardı ve oda çözülmüştü işte.Geceden malzemelerimi bir güzel hazırlayıp,ekmeğimin sıcacık olabilmesi için sahur vaktine programını hazırlayıp yeni yaratıcı imgeler kurarak yatağıma uzandım.

Sevgili davulcumuzun sesi ile bir heves fırladım yataktan.Çok mutluydum...sıcacık ekmek-tereyağ-bal arasına ceviz hayalim gerçekleşmek üzereydi.

Ama oda ne...makinenin içine koyduğum malzemeler aynı şekilde duruyor...makine dönmemiş bile...NEDEN???Çünkü kullanma kılavuzu kayıp idi ve ben saat ayarlamasını doğru yapamamışım.Kılavuz neden kayıp idi?Hemen söylüyorum...çünkü benim çok sevgili ve bir okadar da değerli olan annemin önemli bulduğu herşeyi saklama huyu vardı ve bu dandik kullanma kılavuzunu da saklamıştı ve elbetteki diğer sakladıklarında olduğu gibi sakladığı yeri unutmuştu...mesela hiç unutmam ve içimde büyüyen yara gibidir...bir keresinde altınlarını saklamış ve tabii ki sakladığı yeri yine unutmuştu...günlerce aradıktan sonra bulamayınca da kararını vermişti..."eve hırsız girdi ve altınlarını çaldı"...yetmeyip ortalığı ayağa kaldırmış üstüne üstelik bir de polis çağırmıştı ve üstelik polisin "şüphelediğiniz biri var mı"sorusuna karşılık yan gözle bana bakmış ve hayatımın şokunu yaşatmıştı.Altınlar elbette bulundu...eski,kullanmadığı çantasının içinde.Sakladığı nüfus cüzdanım yüzünden başıma gelenleri ise hiç anlatmayayım...

Elbet birinizde vardır şu meşhur "ekmek yapma makinesi".Hani bana zaman ayarının nasıl yapıldığını anlatırsanız çok memnun olacağım arkadaşlar.Şimdiden teşekkürler:)))

BİRiz...

2008-09-05T15:15:00.008+03:00

Rüzgarın fısıltısı,ırmağın sesi,yağmur damlalarının vurması,şimşeğin gürültüsünde Benim Gerçeğimi duyabilirsin.Toprağın hissettirdiğinde,leylağın kokusunda,güneşin sıcaklığında,ayın çekiminde de.

Benim Gerçeğim-ve ihtiyaç anında en güvenilir yardımcın-gecenin gökyüzü kadar büyüleyici,bebeğin gülüşü kadar içten ve sade,kalp atışı kadar gürültülü ve Benimle bir aldığın nefes kadar sessiz.

Seni bırakmayacağım.Seni bırakamam.

Sen benim yarattığımsın,Benim ürünümsün,Benim kızımsın,Benim oğlumsun,Benim Amacımsın ve Benim...

KENDİMSİN.

Ne zaman huzur olan Ben'den ayrı olduğunu hissedersen,Beni çağır.

Orada olacağım.
Gerçekle.
Işıkla.
Sevgiyle.

(Alıntı;Tanrı ile Sohbet 1)

Şirin röntgen de:)))

2008-09-04T21:32:00.009+03:00

Bu ne kardeş?O cam gibi şeyin arkasında gördüğüm bir kadın mı?Evet evet bir kadın bu,hem de cıbıldak!!!!!

Ee ama doğru dürüst görünmüyor bu camdan...

Pişt kız açsana şu camı utanma...Bak beni zorlama aç şu camı bakayım aaa ne var bunda utanacak canım allaalla...

Gördüüüüümmmm...tüh annem miş:))

Senin için...

2008-09-04T20:38:00.005+03:00

Bu iki fotoğrafı çekerken aklımda sen vardın benim canım arkadaşım...Diğer boyuta geçmeden önce söylediklerin hala kulağımda..."ben bir daha yaprakların sesini dinleyemeyecek,denizi göremeyecek miyim?"

Güneşin ortasında gözüken "mavi" elbet bir yansıma ama çekerken aklımdaydın ya...kimbilir belki de oradaydın... Seni seviyorum can arkadaşım...

...

2008-09-04T19:35:00.003+03:00

Bu harika bir manzara...Resim değil,gerçek...burası Erdek ve bu fotoğraf sadece eski bir cep telefonu ile çekildi.Bu fotoğrafa baktıkça doğanın güzelliğine ve Evrene bir değil bin kez şükrediyorum...bunları görebilme ve yaşayabilme fırsatını bana verdiği için...Teşekkürler.

Şahane...

2008-07-29T22:56:00.003+03:00

Gökkuşağı...

2008-07-29T22:36:00.006+03:00

Hayal Ettiğimiz Dünya...

2008-02-09T13:05:00.000+02:00

BİR dünya... Yemyeşil ormanlarla kaplı. Tertemiz sularla çevrili. Caddelerinde gülümseyen, yarınından endişesi olmayan insanların koşuşturduğu, birbirlerine sevecen ve nazikçe davrandığı bir dünya.Tahammüllü, anlayışlı, kızmayan, kırmayan, affeden insanlarla dolu bir dünya.

Kaşlarını çatmayan, alnını buruşturmayan, kendinden emin ve çevresinden ürkmeyen insanların yaşadığı bir dünya. Kırılmayan ve ama kırmayan bir dünya

Kalpler temiz, yüzler temiz, vicdanlar temiz, eller temiz, ayaklar temiz, diller temiz, gözler temiz, ruhlar temiz, cepler temiz, kazançlar temiz, harcamalar temiz, sözler temiz, tenkitler temiz, sokaklar, caddeler, evler, arabalar velhasıl görünen görünmeyen her yer temiz... Özlem bu ya... Arzular suç olmaz ya!..

* * *

Dinlerin amacı, hele en son ve en mükemmel din olan İslam’ın amacı böyle bir dünya. Savaşa harcanan paraların fakire, yoksula, ilaca harcandığı bir dünya. Üniversitelerin ve laboratuvarların, bilimsel merkezlerin; insanın sağlığı, esenliği, huzuru, refahı, geleceği, mutluluğu, insanca yaşaması, dünyayı doğru kullanması için proje ürettiği bir dünya.

Kendini, ama her şeyden önce Rabb’ini unutmayan insanların yaşadığı bir dünya. "Nefsini (kendini) bilen Rabb’ini bilir" prensibinden, mefhumu muhalifine (zıttan bakışına) olan "Rabb’ini bilen kendini bilir" noktasına varan müthiş bir şuurlanma serüvenini yaşayan insanların zemininde dolaştığı, doluştuğu bir dünya.

Sabah bu niyetle caddeye çıktım. Böyle bir dünya görmek için. Gördüğüm insanlara tebessüm ettim. "Tebessüm de ibadettir, sadakadır" diyen Peygamberimin bir sözünü yaşayayım bari bu sabah diyerek. Hayal dünyamda da arzu ettiğim dünyamı görebilmek için bir an duraksadım.

Bir araba aniden sokağa fırlayan köpeğe çarptı. Köpek acıyla kenara savruldu. Ayaklarını karnına bastırıyordu. Acıyla havlıyordu. Aslında derdini anlatıyordu kendince bize. Belli ki ayakları incinmişti. Sürücü hemen durdu. Arabadan indi. Etraftaki esnaf da dükkánlarından fırladılar. Hatta müşterileri bile kasada bırakarak.Herkes yaralı köpek için bir şeyler yapmak istiyordu. Nihayet kucaklayıp arabaya koydular. Muhtemelen veterinere götüreceklerdi. Umutla gülümsedim. Umutlandım. Ama birdenbire bulutlar içinde bütün görüntüler kayboldu gitti. Hayalmiş meğer!

* * *

Donduran soğukta, geçen yıla ait dergileri caddeye sermiş, satmaya çalışan bir yavru. Çocuk. Henüz çocuk. Harçlık yapacak belki de satabilirse dergilerini. Belediyenin zabıtaları yanına yanaştılar. Çocuk bir an ürktü, korktu, geri çekildi. Zabıta tezgáha el koyar ya! Ama hayır, öyle olmadı.

Çocuğun başını okşadılar. Hayırdır, niye satıyorsun dediler. Çocuk, "Hasta ablama ilaç almak için" dedi. Burkuldular. Sarsıldılar. Gel bakalım çocuk, biz sana ilaçları alırız dediler. Hemen bitişikteki eczaneye girdiler. Sevindim. İnsanlık ölmemiş dedim. Bir an bulutlar arasında kayboldular. Çocuk da, zabıtalar da eczane de... Hayalmiş meğer!

Gecenin ilerleyen saatleri. Kaldırım kenarında titreye titreye müşteri bekleyen kadınlar. Sadece kadınlar değil. Transseksüel, homoseksüel ve daha çok farklı olanlar. Düşmüş veya düşürülmüş olanlar. Acıyla kıvranırken birbiri ardınca duran arabalar gözüme çarpıyor. Pazarlık yapacaklar sanıyorum. Hayır, yanılıyorum.

Arabadan çıkanlar, bu donduran soğukta duranlara yaklaşıyorlar. Konuşuyorlar onlarla. Cümleleri hep aynı. "Acaba sizin için ne yapabiliriz, sizi kurtarmak için bir şey yapabilir miyiz?" Hatta birinden göz yaşartan bir tavır. Cebinden bir demet para çıkarıyor. Karşısında korkulu gözlerle bakan kadına uzatıyor.

"Belli ki, istemeyerek buradasın. Al bu parayı, sen de kardeşimiz gibisin. Bari birkaç gün uzak dur. Bari birkaç gün. Yapabildiğim bu kadar. Ne yapayım ki" diyor duygulu gözlerle uzaklaşırken. Başım önümde arabamın camını kapatırken bulutlar arasında o arabalar ve adamlar kayboluyor. Hepsi bir bir yoğun bir sisin içinde kayboluyorlar. Kadınlar hálá o kaldırımdalar, ama gerisi hayalmiş meğer.

İyice bunalmışken Mevláná’nın "Divan-ı Kebir"inden bir sözü bizi derin hayal dünyasından çekip çıkarıyor.

"Başımı koyduğum her yerde, / altı yönde ve ötesinde ibadet edilen O’dur. /

Bağ, bahçe, gül, bülbül, sema, sevgili hep / birer bahanedir. / Maksud olan hep O’dur."

Nihat Hatipoğlu

Özgür kız...

2008-02-01T09:33:00.000+02:00

İtiraf ediyorum ; bu kedi milletinin bu denli başına buyruk,bu denli özgürlüğüne düşkün olduğunu bilmezdim.Tamam hayvanları çok hem de çok severim.Onlar benim en iyi arkadaşlarım ama bazıları ile de aramda mesafe vardır.Uzaktan sevişir,fazla laubali olmayız birbirimizle...ta ki şu yukarıda gördüğünüz hatun evimizin kapısına bırakılana kadar.

Eylül ayı idi ve sabahın körü yavru kedi çığlıkları ile uyandık.Muhtemelen haylaz çocuklar anacığından ayırıp biraz eğlendi ve sonrasında da bırakıp kaçtılar...iyiki de bırakmışlar.Gözleri daha yeni açılmıştı ve saatlerce uyuyup uyandıktan sonra öyle bir "karnım aaaççççç" dercesine bağırırdı ki,annem ve ben panik bir halde buzdolabına koşar ve biran önce susması için ilk bulduğumuzu atardık önüne.Onun yüzünden kaç kere annemle kafa kafaya tosladığımızı,panik halde buzdolabına doğru koşarken düştüğümü bilirim.Bir zaman sonra evin içinde kendisi mini minnacık ama göbişi kocaman bir yaratık dolaşmaya başladı ve o zaman anladık ki göbişinin şişliği ve bir türlü doymayan karnı, için de barındırdığı "parazit" kardeşlerden kaynaklanıyor.Ufak bir tedavi sonrası göbişi normal standartlara ulaştı ama acıktığında ki bağırıltıları hiç bitmedi.

Resimde ki hali bebeklik tüylerini yeni döktüğü ve yavaş yavaş gerçek güzelliğinin çıkmaya başladığı zamanlara ait.Şimdiler de 5 aylık oldu hatun ve fena halde güzelleşti ve üstelik çok ta akıllı.O hiç doymayan karnı acıktığı zaman yine çığlık çığlığa bağırıyor ve mamasının yerini gösteriyor bize.Mama kabında her daim mama bulunduramıyoruz çünkü evin köpekgillerden olan diğer 4 ayaklı fertleri hoooppp bitiriyor mamasını.Benim ile olan ilişkisi ise tam bir komedi.Beni ne zaman görse hızlı bir U dönüşü ile kaçıyor çünkü biliyor ki onu yakaladığım zaman fena halde mıncıklayacak ve öpücüklere boğacağım.Ama geceleri mırıl mırıl yaparak sokuluveriyor koynuma...tabii biliyor uykulu olduğumu ve uykumdan fedakarlık yapamayacağımı... o yüzden rahat ama bence bu konuda kendisine çok güveniyor,bir gece ansızın yakalayabilir ve doya doya mıncıklayabilirim kendisini.Ben bu hatunu çooookkkk seviyorum ve son bir şey eklemek istiyorum ki;

KEDİ MİLLETİ NANKÖR DEĞİL ÖZGÜRDÜRLER...

Teşekkürler...

2008-01-27T16:34:00.000+02:00

Sevgili Handan Hanım'ın "Bereket..." başlıklı yazısı ile başladı tanışmamız.Blog sayfasını ziyaret ettiğimde ise benim en çok zorlandığım,çözemediğim bir konu ile ilgili yazısını okudum ve hiç çekinmeden,hiç düşünmeden içinde bulunduğum durumu biraz da "beni anlayabileceğine" olan inancımla yazdım,sordum,dertleştim.Ne garip değil mi?...En yakınınızda bulunan bir arkadaşınız,dostunuz,sevgiliniz,anne/babanız sizi anlayamazken ve sizi sizinle başbaşa bırakmayı tercih ederken, daha önce hiç görmediğiniz,konuşmadığınız,tanışmadığınız birinin "sizi anlayacağına"inanıyor...yürekten inanıyor ve birdenbire o insanla "özelinizi"paylaşıveriyorsunuz.

Acaba bana,ne büyük bir iyilik ve dostluk yaptığının farkında mıdır?

Ben ki;çözemediklerim,anlayamadıklarım,anlam bulamadıklarım,yalnızlığım,sevgilerim,nefretlerim,öfkelerim,özlemlerim,söyleyemediklerim,yazamadıklarım yüzünden alkolün dibine kadar vurmuş,"insanlığı ve insani duyguları hariç"elinde kalan herşeyi ve herkesi kaybetmiş,kendi kendine "hiç olmazsa öbür tarafta mutlu olayım" diyerek intihar edebilme cesaretini gösterememiş ama hergün "ölmek" için dua etmişken,sihirli bir el ve hissettiğim güzel bir yürek sayesin de hayata sıfırdan başladım."Sen bana beni tanımadığın halde yardım ettin...ben de seni mahçup etmeyecek ve ayağa kalkacağım" dercesine...

Sanki o melek,duyuyordu benim sorularımı yada farkındaydı neye ihtiyacımın olduğunu da ,her yeni yazısın da soramadığım soruların cevaplarını ve "bi bakın bakalım" diye başlık koyduğu köşesinde aradığımı buluyordum.Aynı,başucu kitabı gibi okuduğum "düşlerimdeki yaşam"yazı serisi ile sevgili Nilambarı ve yıllardır gitmek istediğim halde hep bir engelle karşılaşıp gidemediğim ama bu sefer tüm engelleri kolaylıkla aşıp gidebildiğim ve bana sevgiyle tüm bildiklerini öğreten sevgili öğretmenim Serap Hanım'ı bulduğum gibi...

Teşekkür ediyorum sevgili Handan Hanım.."melekle" tanışmama vesile olduğun ve o harika yazıların için...teşekkür ediyorum sevgili nilambara...düşlerimdeki yaşam serisi ile umutlarımı tekrar yeşerttiğin için...teşekkür ediyorum sevgili öğretmenim...beni Reiki ile tanıştırdığın ve bu adımda yanımda olduğun için...teşekkür ediyorum sevgili "melek"...sessiz sorularımı duyduğun,paylaştığın,öğrettiğin ve herşeyden önemlisi varlığın için...ve şükürler olsun canım Tanrım...herşey için... şükürler olsun.

2008-01-23T13:21:00.000+02:00

Heyt be heyt:))Vurun taşa,masaya,duvara...ammaann nazar değmesin ama iki hayalim de gerçek olmak üzere...ne olduklarını şimdi söylemiyeceğim...az kaldı...yakında...şimdilik,son çektiğim resim ile idare edin...

Çağrı 3...

2008-01-17T14:04:00.000+02:00

Canların "dostu",sevgili arkadaşım Kebire'nin sahiplendirdiği Boncuk...şimdiki adıyla Frankie'nin hikayesi...

Barinagimizdaki Boncuk Oldu Frankie :))

Boncuk oldu Frankie.
O da bu kadar romantik romantik bakmasaydı, ne yapalım yani?

Uzun ve meşakkatli bir yolculuktan sonra veteriner abisine ulaştı,tanıştılar.
Ne de olsa yıllar süren bir beraberliğin başlangıcı, eh bunu birkaç fotoğraf ve birkaç iğnecikle kutladılar. Olsun, hiç acımadı.

Ardından tekrar kucaklara alındı, arabalara binildi ve kuaförümüze gidildi.Frankie kraliçeler gibi karşılandığı kuaföründen kokulu şampuanlarla yıkanmış, boncuklu bir pembe kolyeyle süslenmiş ve harika bir tasmayla bezenmiş olarak çıktı. Efendiiim, yine araba, yine battaniyeler arasında güvenli ama sıkıcı bir yolculuk... Bu arada cici cici konuştuk kendisiyle"güzel kızım, Frankiiieee" falan diye. Ama ne fayda, ne de olsa araba işte.

Tabii evine geldiğinde çok yorulmuştu kızımız, kolay mı kucaktan kucağa gezmek, öpülmek, okşanmak? Bembeyaz çarşaflı kocaman bir yatağın kaz tüyü yorganına gömülerek deliksiz bir uyku çekti. Ne soğuk geceler, ne çamurlu yollar, ne tahta yatak, ne gazeteden döşek...sessiz, güvenli, huzurlu, rahat, sıcacık bir gece geçirdi Frankie onu rahatsız etmemek için yataktan düşmeyi tercih eden ailesiyle.

Sabah geç uyanıldı tabii, ne de olsa Pazar, iş yok güç yok. İyice gerinildi,güzelce doyuruldu karınlar, sonra ver elini uçsuz bucaksız kuzey ormanı.Frankie öyle koştu, öyle kokladı, öyle atladı, öyle zıpladı ki evine döndüğünde aklında önce bir tas su sonra şööööyle bir uzanıp kestirmekvardı.

O gece rüyasında kelebekler, kurbağalar, düşen yapraklar, oyuncu arkadaşlar gördü Frankie hayatında ilk defa belki de. İstedi ki tüm arkadaşları onun gibi şanslı olsun, onları hep sevecek, hep öpecek, onları asla terketmeyecek sıcacık yuvalar bulsunlar.

Frankie'den sonsuz sevgi ve gülücükler, bizden de...
.................................................................................................

Darısı diğerlerinin başına...Lütfen bu yıl,çocuğunuza "karne",sevgilinize "sevgililer günü" hediyesi olarak pet-shop'lardan kedi/köpek almadan önce,barınaklar da sizleri bekleyen binlerce masum canları düşünün...

Çağrı 2...

2008-01-17T11:28:00.000+02:00

Onların "sessiz çığlıklarını"duyabilmeniz için ben susuyorum...

Onlar İstanbul'da ormana atılanlar!

Onlar gözümüz görmeyince gönlümüzün acı - açlık çekmesine katlandığımız canlar!
Onlar oradalar!
Biz görmesek de, gönlümüz katlansa da, onlar açlar!
Onlar çaresizler!

Bize ihtiyaçları var. Karınlarını doyurmamıza, tedavi etmemize, bu insanlık suçumuzu bir parça olsun üstlenmemize!

Var misiniz?
Siz onlara sahip çıkacak mısınız?

Onlara mama satın almak isterseniz, lütfen buraya tıklayın, mail atın!
Mama satın aldıktan sonra, lütfen buraya tıklayın, bize ne kadarlık mama aldığınızı bildirin!

http://www.yasamhakkinasaygi.com/

Çağrı...

2008-01-16T13:25:00.000+02:00

Bu blog sayfası 27 Aralık 2007 tarihinde...yani benim doğumgünüm de oluştu ve buraya yazmaktan,paylaşmaktan çok keyif aldığımı söylemek istiyorum.Belli bir konusu yok sayfamın...biraz benden,biraz ondan,biraz bundan...o an, benim için ne önemli ise onu yazıyorum işte...Bugün de; canım arkadaşım ve 2.annem dediğim Gülüm'ün, üyesi olduğumuz siteye yollamış olduğu bir mail, daha doğrusu bir çağrı önemli benim için.

27 Aralık'tan bu yana geçen 21 günlük süre de toplam 299 kişi ziyaret etmiş sayfamı.Bu çağrı,bir bu kadar daha kişi tarafından okunacak olsa ve bir yarısı "evet,ben de varım" dese,kimbilir kaç can kurtulacak ve mutlu olacak..."Yaşam Hakkına Saygı" diyerek,aynen aktarıyorum sayfama ;

Herkese gore birsey var, lutfen okuyun&iletin

Oncelikle her zamanki gibi ekteki citirlari iletmenizi rica edecegim sizden. Sonra da asagidaki metni dikkatlice okumanizi ve cevrenize iletmenizi.

Yillardir barinaklar der dururuz. Ama bir cogunun durumu malum. Agzina kadar kedi kopek dolu.. Gonulluler yetisemiyor belediyelerin destegi ortada. Kimimiz gonullu surekli gidiyor, kimi maddi olarak destek veriyor, kimi uzaktan birseyler yapmaya calisiyor kimi de (onlara da hak veriyorum) ruh sagligim cok zarar goruyor bu yuzden gidemiyorum diyor.

Herkesin ortak fikri "keske daha fazlasini yapabilsem" Bir yerlerden baslamak lazim degil mi?

Iste sizin veya cevrenizdekilerin bu konuda mutlaka yapabilecegi bir kac fikir. Bunu da yapamiyorsak topluca koprulere dagilalim, elele tutusup hep birlikte atlayalim derim :))) Saka bir yana biz bekledikce onlar altalta ustuste acbilac sefalet icinde yasam savasi vermeye devam edecek. Kendi baslarina yuva bulamazlar, bunu asla unutmayin, onlar bizden yardim bekliyor.. Ve hep baska bir gunu, baska bir kisiyi beklemeyelim nolur. Bugun harekete gecelim... (hali hazirda sitede yuva arayan bir suru barinak hayvani var ve ilani verilemeyen daha bir cogu, görmek icin burayi tiklayin ya da bunlara da bakabilirsiniz)

Iy¹ fotograf cekerim diyen zaman zaman gidip (hepsini olmasa da yuva bulabilecek kapasitedekilerin) fotograflar¹n¹ ceksin, mumkunse kafes ardinda degilde kucakta, yerde, bahcede vs. Bilgilerini kisaca & kabaca not als¹n. (yasi, asi durumu, kisir mi degil mi, iletisim bilgisi yeterli)

Sonra Minik Pati'de en guzel fotosu ile ilan versin, yetmediyse ilani verdikten sonra bana desin ki " Minik Pati'deki ilan numaram sudur diger fotolar da ektedir, bana afis yapar misin?" Ben de daha fazlasi icin elimden geleni yapayim. Islerimin yogunlugu nedeniyle afis calismalarimi bir sure sadece barinaklar icin kullanacagim, bilginize. (Cok ozel ve acil durumlar haric)

Yuzlerce, binlerce kisi var bu listede. Biri gider 15 kopegin fotografini ceker, digeri atiyorum der ki; "sitedeki xxxx no.lu ilandaki kopegi sahiplendirme isi benimdir. Barinaga gidemesem de, maddi destek veremesem de, ekran basindan ona yardimci olabilirim. Tum sartlarimi onun yuva bulmas¹ icin ekran basinda zorlayabilirim. " (Bu da zaten elinizde hazir olan bir mesaji gonderme sürenize bagli. max 3-5 saniye mi) Kisaca bu ufakligin yuva bulmasina ben araci olacagim demenizi istiyorum, sanki o sizinmis gibi... Bu is gonullu annelik filan gibi degil, gonullu sahiplendirme diyebiliriz belki :)

Yineliyorum barinaga gitmek isterseniz gidin tabii ama gidemiyorsaniz da bir kopisin ya da kedisin yuva bulmasi icin ekran basinda siz calisin. Barinaktaki gonulluler zaten binlerce hayvanla bizzat ugrasiyorlar. Yemekleri, temizlikleri, hastaliklari vs. Yuklerini bir parca alalim ve hic olmazsa isin teknolojik&iletisim yonunu biz ustlenelim. Ne dersiniz?

Tesekkur ederim vakit ayirdiginiz icin

Sevgilerimle,

Hacer Kaya - Editor
http://www.minikpati.%20com/

İç ses...

2008-01-13T13:47:00.000+02:00

Bir blog sayfası okudum hayatım değişti...sonra yeni aldığım kitap'ın 19.sayfasını okudum...

"Hepimiz kurbanların kurbanlarıyız.Onlar kendilerinin bilmediği şeyi bize nasıl öğretebilirlerdi ki?Anneniz kendini sevmeyi bilmiyorsa,babanız kendini sevmeyi bilmiyorsa,onların size kendinizi sevmeyi öğretmesi de imkansız olacaktır.Onlar da çocukluklarında kendilerine öğretilen şeylere dayanarak,yapabileceklerinin en iyisini yapmaya çalışıyorlardı.Eğer anne ve babanızı tanımak istiyorsanız,onları kendi çocukluklarıyla ilgili konuşturmaya çalışın.Eğer anlayışla dinleyebiliyorsanız,onların korkularının ve katı kurallarının nereden geldiğini anlama olanağı bulacaksınız.Büyüdüğünüz de işaret parmağınızı onlara yönelterek "benim böyle olmamın nedeni sizsiniz" demeden önce düşünün..."

sinrilerim bozuldu...çektim yorganı başıma,uyuyacağım...ama ne mümkün...başladı yine şu "iç ses" dedikleri;

-ne oldu?tırnaklarını bile kemirmeye başladın...gerçeklerle yüzüyüze gelmek zor öyle değil mi?

-saçmala...yazmış işte kadının teki bir kitap konuşuyor.Öyle uzaktan konuşmak kolaydır...gelsin bi de bana sorsun...

-sorsun tabii ya...ne anlatacaksın ona?hah evet bende aynen böyle yapmıştım diyebilecek misin ona?Bunu kabul edebilecek misin?

-sende abartma istersen...tamam...yaptım...işaret parmağımı göstererek suçladım annemi ama oda bana yaptı...hem sana ne oluyor "iç ses"?kimseyi dinlemek istemiyorum...çünkü ben HAKLIYIM....sen karışma.

-Yaşamının en iyi ve en kötü yanlarından yüzde yüz sorumlusun.İçinde bulunduğun olayları yaratıyor,sonra da bunlardan duyduğun sıkıntı,üzüntü ve düşkırıklığı için bir başkasını suçluyorsun çünkü bu yapabileceğin en kolay yol ama böyle yapmakla gücünü de başkasına kaptırmış oluyorsun...şu haline bak...bir otel odasında tıkılıp kaldın...sen şimdi kafanı mı dinlediğini sanıyorsun?

-öyle tabii...şimdi eve gideceğim ve bir yığın problemle karşılaşacağım...böylesi daha iyi.

-Hayatına şöyle bir dönüp bak.Ne kadar sık aynı deneyimi yaşadığına dikkat et.Hayatının bu anına kadar yaşadığın tüm deneyimler,geçmişe dayanan düşünce ve inançlarının ürünü ve sen kırgınlık,yargılama,suçluluk, korku duygularını atamadığın sürece aynı şeyleri yaşamaya devam edeceksin.GEÇMİŞİ BIRAK ve KENDİN DE DAHİL HERKESİ AFFET.

saat 23:00.evimdeyim:)

...

2008-01-09T09:28:00.000+02:00

Dün akşam çektiğim şu harika manzarayı sayfama yerleştirmek ve bu sabah kendim ile birlikte bu sayfayı ziyaret eden herkese günaydın demek istedim.GÜNAYDIN:)

Ben...

2008-01-08T13:34:00.000+02:00

Aslında bugün, güne güzel başlamıştım ama sabah sabah dinlemek zorunda kaldığım ağlak şarkılar ve şarkıları dinlerken kendilerini kahreden insan manzaraları moralimi bozdu açıkçası.Ama geçti...çünkü,ben olaylardan etkilenmek ve kafaya takmak yerine olayı izleyip orada bırakmayı ve dersimi almayı seçiyorum.

Canım arkadaşım "Erdek'te neler yapıyorsun" diye sormuş yolladığı mail de...
Aslında Erdek'e gelmek ve burada bir düzen kurmak hiç mi hiç aklımda olan birşey değildi ama bazen olaylar sizin isteminiz dışında gelişiyor ve asla olmaz dediğiniz şeyler bir bakıyorsunuz oluveriyor işte...İstanbul'da oturduğum apartman'ın 6. katından atılan yavru köpek ile birlikte zaten deprasyonun eşiğinde olan "beni" iyiden iyiye çıkmaz bir yola götürdü ve bir gün de tüm eşyalarımı, ihtiyacı olan insanlara dağıtıp ve herşeyi elimin tersi ile itip,güzel kızım ile birlikte çıkıp geldim buralara.İlk zamanlar, özellikle İstanbul'un çilekeş temposundan sonra insana çok çekici geliyor ancak bir müddet sonra ;hani şöyle bir kitapçıya girip ilginizi çekebilecek bir kitabı almadan önce sayfalarını karıştırmak,dokunmak istiyorsunuz ya da ne bileyim,sizinle aynı dilden konuştuğuna inandığınız bir arkadaşınızla biraraya gelmek istiyorsunuz ve işte bulamadığınız zaman sıkılıyorsunuz.

Gerçi benim burada çok çeşitli arkadaşlarım var.Tüm doğa,ağaçlar,börtü-böcekler,kediler-köpekler benim en iyi arkadaşlarım ve biz sevgi dili ile konuşuyoruz birbirimizle.Onların "benim dünyam"da ki yerleri çok farklı ve Tanrı'ya;bizi biraraya getirdiği için - bana böylesine güzel bir duygu verdiği için hep teşekkür ediyorum.İşte bu yüzden de "bazı"insanları anlayamıyor ve "kendi dünyam"dan mümkün olduğu kadar uzak tutmaya çalışıyorum.Böyle insanlar yüzünden buralara kadar geldim ama gördüm ki onlardan heryerde var.Büyükşehir-küçükşehir...hiç farketmiyor...

Burada, yaz-kış hizmet veren küçük bir otelde çalışıyorum... şimdilik.Otel, Erdek için de değil,Erdek'e giderken eski köy yolu üzerinde.Hernekadar,annem Erdek'te oturuyor olsa da ben otel'de kalıyorum çünkü kafamı dinlemek istiyorum.Bu herzaman mümkün olmuyor tabiiki ama buranın harika bir manzarası var ve şimdilik eve gitmeyi ve yeni sorunlar ile karşılaşmayı istemiyorum. Otel'in hemen arkasında,zeytin ağaçlarının arasında büyüklü-küçüklü köy evleri var.Ben orayı ve orada yaşayan köylü kadınları çok seviyorum.Bikere hepsi son derece güleryüzlü ve misafirperver...hepsinin al al yanakları var ve hepsi de kendi türlerinin dışında ki tüm canlılara saygı duyuyor.Nereden mi biliyorum ? Doğum yapan bir anne köpeği ve yavrularını koruma altına aldılar,oradan biliyorum...tabaklarından artan yemekleri poşete koyup ağızlarını sıkı sıkıya kapatmak yerine "bir hayvan doyar" diyerek her daim aynı yerde duran yoğurt kabından biliyorum...zengin-fakir ayırt etmeksizin,boş duran komşusunun evini kollayıp,bahçesinde ki çiçekleri sulamasından biliyorum...Biliyorum ve böyle insanların arasında mutlu oluyorum.

Ha bildiğim başka şeyler de var...Bazı insanların bilmediği...aslında bildiği ama anlamadığı/görmediği ya da anlayamadığı/göremediği başka şeyler de var benim bildiğim.İtiraf edeyim...İstanbul'da yaşarken,o yorucu şehrin temposundan dolayı bende anlamaz ve görmezdim çoğu zaman...ama şimdi anlıyor ve görüyorum.Güneş'in ne kadar güzel doğduğunu ve battığını,yağmur yağdığında toprağın ne kadar mutlu olduğunu,kuşların harika şarkılarını,yaprakların ve denizin sesinin muhteşemliğini...aslında YAŞAM 'ın ne denli güzel ve özel olduğunu biliyorum artık.Umarım geç kalmamışım dır...

Saygı

2008-01-08T11:29:00.000+02:00

Şuraya güzeller güzelinin resmini koyayım da,sabah sabah etrafımda toplanan kirlilikten uzaklaşayım biraz.Hiçbirzaman anlamadım,anlamayacağımda...e be kardeşim senin canın bunalıma girmek istiyorsa ve sırf bunalıma girebilmek için ağlak şarkılar dinleyerek kendini kahretmek istiyorsan,ne hakkın var beni rahatsız etmeye ve güzel başlayan günümün içine etmeye...git evinde dinle,ya da tak kulaklığı dinle...iç,sız,ağla,tepin hatta olmadı at kendini ama ya saygı lütfen...
Ben en iyisi gidip biraz kedi-köpek seveyim yoksa sinirden klavye parçalanacak...

Beyaz

2008-01-07T12:07:00.000+02:00

Bir ERDEK Masalı...

2007-12-29T19:45:00.000+02:00

Adı "Osman"...

Erdek'li balıkçılar koymuş bu ismi ona ve zaman zaman kızsalar da,"Osmaaannn,Osman çek gaganı balıklarımızdan"diye bağırsalarda ona sahip çıkmışlar.Osman'da Erdek'i ve Erdek'li balıkçıları sevmiş ki tam tamına 2 yıl yaz-kış hiç ayrılmamış buralardan.Ama Osman'ı buralara bağlayan balıkçılar değilmiş sadece...O bir "dost"bulmuş kendine bu sahillerde.Görüntüsü ile kendisine hiç benzemeyen ama aslında sahip olduğu tertemiz kalp ile çok benzeyen bir "dost" bulmuş Osman ve birbirlerini öyle çok,öylesine çok sevmişler ki kimseler rahatsız edememiş,isteseler de ayıramamış,dokunamamış.
Balıkçılar Osman'a,Osman "dost"una sahip çıkmış...

Osman bazen karşı kıyılara ya da balıkçı teknelerinin peşine gider ve 1-2 gün gelmezmiş.Böyle zamanlarda biricik "dost"u endişe ile sahilde onu bekler ve o dönene kadar da sahilden hiç ayrılmazmış.Bazen de Osman'ın "dost"u çekip gider ve günlerce gelmezmiş birlikte uyudukları,buluştukları yere...sanki nispet yaparcasına.İşte o zaman da Osman yollara düşer, bazen badi badi yürüyerek bazen de alçaktan uçarak kendi dilinde çığlıklarla dostunu ararmış.

Ve birgün...bu iki "dost" aralarına minicik,miniminnacık bir kedi yavrusu almışlar.Osman gagasında biriktirdiği balıkları kedi yavrusunun önüne bırakır,"dost"u da başlarında nöbet tutarmış.Onları kimse rahatsız etmesin,yavru rahat rahat karnını doyursun diye.Onlar artık 3 silahşörlermiş...
Balıkçılar Osman'a,Osman ve biricik "dost"u minicik bir kedi yavrusuna sahip çıkmışlar...

Güneş,artık kendisini fazla göstermemeye,ağaçlar yapraklarını dökmeye,"yazlıkçılar"evlerine dönmeye başlamış.Minik kedi yavrusu büyüyüp serpilmiş ve artık kendi cinslerinin arasına katılmış.Ama Osman ve "dost"u yine birliktelermiş...zaten onlar 2 sene boyunca hiç ayrılmamışlar ki...

Osman,yine balıkçı teknelerinin peşine gitmiş birgün."Dost"u da karnını doyurabilmek için çöplerin yanına...Osman,balıkçı teknesinden kendisine atılan balıklar ile karnını doyurup evine dönmüş ama "dost"u dönmemiş.Osman günlerce onu beklemiş...sonra, onu bulabileceği yerleri dolaşmış,seslenmiş,çığlıklar atmış ama "dost"u bir daha hiç dönmemiş,dönememiş...

Birdaha gitmez olmuş balıkçı teknelerinin peşine Osman.O, biricik "dost"unu ve birlikte geçirdikleri mutlu günleri çok özlüyor ve sahilde çığlıklar atarak... belkide kendi dilinde ağıtlar yakarak,tek başına dolaşıyormuş.Arada bir dalgın dalgın kıyıda yüzüyor ve balıkçıların kendisine attığı balıkları yemeden tekrar sahile çıkıyormuş.İşte yine böyle birgünde, limanda bulunan bir teknenin pervanesine takılmış Osman...arkasında gözüyaşlı balıkçıları bırakarak...

Osman ve "dost"u artık Gökkuşağı Köprüsündeler miş...Bir daha hiç ayrılmamak üzere.

Dünya ve Cenneti birbirine bağlayan bir köprü vardır. Bircok renginden dolayi ona Gökkuşağı Köprüsü derler. Gökkuşağı köprüsünün bu yanında yemyeşil çimenlerle kaplı vadiler, tepeler ve ovalar vardır.

Bir sevgili hayvan öldüğünde bu güzel yere gider. Orada her zaman yemek, su vardır. İklim hep ılık bir bahardır. Orada yaşlı ve güçsüz hayvanlar yeniden genç olurlar.
Yaralanmış olanlar artık sağlıklıdır.
Bütün gün oynarlar, mutlu ve rahattırlar. Yalnız bir şey eksiktir.Dünyada onları cok sevmiş olan özel insan orada değildir.
Her gün böyle koşup oynarlar.

Bir gün aralarından biri aniden durur, başını yukarı kaldırır ve bekler. Havayı hızlı hızlı koklamaya başlar. Kulakları dimdik olur. Gözleri bir noktaya dikilir.

Işte görüldünüz.

O hemen gruptan ayrılıp koşmaya başlar. Onu kollarınıza alıp sarılırsınız. Yüzünüz tekrar tekrar öpülür. Ve bir kez daha sevgili dostunuzun gözlerinin içine bakarsınız.

VE birlikte Gökkuşağı Köprüsünden geçersiniz. Bİr daha hiç ayrılmamak üzere.

Not: Bu masal da ki tüm olaylar gerçektir.

...

2007-12-28T12:07:00.000+02:00

"Ne kadar bilirsen bil, söylediklerin karşındakinin anlayabileceği kadardır".

Mevlana...

Doğum günün kutlu olsun "gölgecik"...

2007-12-27T22:02:00.000+02:00

Boğmuş beni karanlığın ey yabansı gölgecik,

Kaldırımlar isyanlarında şehrin ağırlığın beni bulmuş metal renklerin dansına başlamış adımlarım,

Tutmuşum ellerinden yamaçlarında bulduğum günkü gibi hain bir tutku mu ne düşündürdüklerin,

Beni böylesine çeken kırbaçları tüm cezalandırıcıların karanlığa saklanmış yüzleri açıklanamaz tutkuları.,..

Açıklanabilir bir gün elbet sihirler maskelerde gövdene yaslanıp teninin beyazında kurşunları katil siyahın,

Üstelik, öğreniveririz içindeki beyazı asfaltın soğuk korkaklığı işlemesin umutlarına gelincik,

Belirsizliğince uzak umutlarımız bir birine hiç kimse kadar yakın kendimden bile gölgecik...